ക്യാമ്പസ് സെലെക്ഷൻ
സാവിത്രിയുടെ പ്രസവത്തിയതി അടുത്തടുത്തു വരുന്നു. ഒരുദിവസം, സാവിത്രിക്ക് പ്രസവവേദനയാണെന്ന് തോന്നുന്നു, ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അസ്വസ്ഥത ആരംഭിച്ചു. അമ്മയോട് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അമ്മ അതിനെ കേൾക്കുന്ന ലക്ഷണമില്ല. "അവളുടെ പ്രസവത്തീയതിയൊന്നും ആയിട്ടില്ല" അമ്മ പറഞ്ഞു. "ആറ് കുട്ടികളെ പ്രസവിച്ചവളാണ് ഞാൻ. എനിക്കറിയാം പ്രസവം എപ്പോൾ ആകുമെന്ന്."
സാവിത്രിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് പെങ്ങളായ സുമി പറഞ്ഞു. "ചേട്ടാ, ഇതു പ്രസവവേദന തന്നെ. ചേട്ടത്തിയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോണം".
എന്നാൽ അമ്മയാണെങ്കിൽ പഴയ നിലപാടിൽ തന്നെ. "പ്രസവം ജനുവരി എട്ടിനാണെന്നല്ലേ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്? ഇന്ന് നാലാം തിയ്യതിയേ ആയിട്ടുള്ളു. ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേർക്ക് ചെറിയ വേദനപോലും സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇനി പ്രസവം വരെ കുറച്ചു വേദനയൊക്കെ വന്നുംപോയുമിരിക്കും. അതിന് എല്ലാവരും എന്തിനാണിങ്ങനെ വേവലാതിപ്പെടുന്നത് ?"
ചേട്ടാ, ഇതുപ്രശ്നമാകുമേ! അമ്മ അങ്ങനെയൊക്കെ പറയും. ഇത് പ്രസവവേദന തന്നെയാണ്. ചേട്ടത്തിയെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകണം. സുമി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
അമ്മ വീടിനു പുറത്ത് പശുവിന് തീറ്റ കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. സുധാകരൻ പറഞ്ഞു . "അമ്മേ, ഞാൻ സാവിത്രിയെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയാണ്. അവൾക്ക് തീരെ വയ്യ,"
"ഞാൻ പറയാനുള്ളതൊക്ക പറഞ്ഞു. ഇനിയും നിങ്ങൾ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകണമെന്നാണ് പറയുന്നതെങ്കിൽ ഞാനും വരാം!"
അയൽവാസിയും സുഹൃത്തുമായ സുകുമാരൻ വണ്ടിയുമായി എത്തി. സുധാകരനും സുമിയും ചേർന്ന് സാവിത്രിയെ കാറിൽക്കയറ്റി. അമ്മയും കൂടെ പോന്നു. വഴിയിലുടനീളം അവൾ ഞരങ്ങികരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, സുകുമാരൻ സ്ട്രെച്ചർ എടുപ്പിച്ചു. കാഷ്വാലിറ്റിയിലെ ഡോക്ടർ നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു. " നിങ്ങൾ എന്താണ് ഇത്ര താമസിച്ചത്? ഇവരെ ഉടൻ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോണം!"
നഴ്സുമാരുടെ സഹായത്തോടെ സാവിത്രിയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അകത്തേക്ക് പോയ ഡോക്ടർ അല്പസമയത്തിനകം പുറത്തുവന്നുപറഞ്ഞു: "കുട്ടി വിലങ്ങി കിടക്കുകയാണ്. ഫ്ലൂയിഡും കുറവാണ്. ഉടൻ സർജറി വേണം."
സുധാകരന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വേവലാതി പടർന്നു. അമ്മയുടെ വാശിയാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം. "എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ?"
സുമിയും സുകുമാരനും അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "ചേട്ടാ, പേടിക്കേണ്ട. എല്ലാം ശരിയാകും"
ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു നഴ്സ് പുറത്തുവന്നു. "ആൺകുട്ടിയാണ്! അമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു."
സുധാകരന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു. സുകുമാരൻ ഓടി അടുത്തുള്ള ബേക്കറിയിൽ നിന്ന് ലഡു വാങ്ങി. സുധാകരൻ അത് എല്ലാവർക്കും വിതരണം ചെയ്തു.
വൈകുന്നേരം സാവിത്രിയുടെ മുറിയിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവൾ തന്റെ നേരെനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. കുഞ്ഞ് തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് അടുത്തുതന്നെ ഉറങ്ങുന്നു. നഴ്സ് കുട്ടിയെ കൈമാറിയപ്പോൾ, സുധാകരൻ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു. അവൻ ഒരുപക്ഷേ ആദ്യമായി അലൗകികമായ ഒരു സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
പിറന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി, അവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. "അമ്മേ, അമ്മ ആറ് പ്രസവിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. പക്ഷേ, എല്ലാം ഒരേ പോലെ അല്ല, അല്ലേ?"
അമ്മ ചിരിച്ചെന്നുവരുത്തി . "ആഹ്! എന്തായാലെന്താ, കുഞ്ഞ് സുഖമായാൽ മതി. നീ അച്ഛനായല്ലോ, സുധാകരാ!"
കുഞ്ഞിനെ നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു. "അതെ, ഞാൻ അച്ഛനായി".
*******
സുദേവിനെ ക്ലാസിൽ വിട്ട ശേഷം, സാവിത്രിയും സുധാകരനും സുമിയും സ്കൂൾ പരിസരത്ത് കുറച്ചു നേരം നിന്നു. അവൻ പഠനത്തോട് എളുപ്പം ചേർന്നു പോകുമോ എന്ന ആശങ്ക എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്. പക്ഷേ, അവന്റെ മുഖത്തു കണ്ട സന്തോഷം അവർക്ക് ആശ്വാസമായി.
ഒരിക്കൽ ക്ലാസ് വിട്ടു വന്നപ്പോൾ സുദേവിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത സന്തോഷം. അമ്മേ, ഇന്നത്തെ ക്ലാസ് എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടായി. ഇന്ന് പടം വരയ്ക്കാൻ ഒക്കെ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു കുട്ടി, അവന്റെ അമ്മയെ കാണാനില്ലെന്നുപറഞ്ഞു കരയുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ടീച്ചർ വന്ന് അവനെ എടുത്ത് ചോക്ലേറ്റ് ഒക്കെ കൊടുത്തു. അപ്പോഴാണ് അവൻ കരച്ചിൽ നിർത്തിയത്. ഞാൻ പക്ഷേ ക്ലാസിൽ കരയുകയൊന്നുമില്ല. ഞാൻ നല്ല കുട്ടിയാ. ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു.
അതെന്തുകൊണ്ടാണ് മോനേ അവൻ കരഞ്ഞത് ? നിങ്ങളൊക്കെ ഇല്ലായിരുന്നോ അവന്റെ കൂട്ടിന്? സാവിത്രി ചോദിച്ചു.
അവന്റമ്മ ക്ലാസ്സീന്നു പോയപ്പോൾ അവൻ പേടിച്ചുപോയി. എനിക്ക് അവനെ ചിരിപ്പിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും അവൻ ചിരിച്ചില്ല. ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ പറഞ്ഞു.
നീ നല്ല കാര്യമാണ് ചെയ്തത്. സാവിത്രി പറഞ്ഞു. നീ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി അവന്റെ അടുത്തിരുന്നില്ലേ? അങ്ങനെയാണ് നല്ല കുട്ടികൾ.
സുദേവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു സന്തോഷം. അമ്മേ, പിന്നെ ഞാൻ അവനൊപ്പമിരുന്ന് ചിത്രങ്ങളൊക്കെ വരച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ പേടിയൊക്കെ പോയി.
********
കാലം അതിവേഗം മുന്നോട്ടു പോയി.
ഇന്ന് സുദേവിന്റെ പ്ലസ്ടുവിന്റെ റിസൾട്ട് വരുന്ന ദിവസമാണ്. സാവിത്രിയാണെങ്കിൽ അമ്പലങ്ങൾ തോറും വഴിപാട് കഴിച്ചു നടക്കുന്നു.
11 മണി ആയപ്പോൾ റിസൾട്ട് വന്നു. സുദേവിന് 88 ശതമാനം മാർക്കുണ്ട്. എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം. മാർക്ക് അറിഞ്ഞു സുധാകരൻ ഓടിപ്പോയി അടുത്ത ബേക്കറിയിൽ നിന്നും ലഡു വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നു എല്ലാവർക്കും കൊടുത്തു.
നമ്മുടെ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ ഒന്നാം ക്ലാസിൽ ചേർന്ന ദിവസം ഇന്നും എന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. സാവിത്രി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ചേച്ചീ, ഇനി എന്താ പ്ലാൻ? സുമി ചോദിച്ചു.
അച്ഛാ, എനിക്ക് എൻജിനീയർ ആകണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം. കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ ഒന്നുകൂടെ ഇഷ്ടാവും. സുദേവ് പറഞ്ഞു.
അത് കൊള്ളാം. സുധാകരൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഏതു കോളേജിൽ ചേരാനാണ് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?”
“അച്ഛാ, ഏതെങ്കിലും നല്ല കോളേജിൽ ചേർന്നേ മതിയാകൂ. മിക്കവാറും എനിക്ക് സ്കോളർഷിപ്പ് കിട്ടും.
സാവിത്രി കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് നോക്കി. “മോനെ, നീ ഞങ്ങളുടെ അഭിമാനമാണ്. നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു പോലെ ചെയ്യാം.
അടുത്തയാഴ്ചതൊട്ട് സുദേവ് എൻട്രൻസ് പരീക്ഷകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. സുദേവിന്റെ
പരിശ്രമം വൃദ്ധാവായില്ല. സിറ്റിയിലെ ഒരു പ്രമുഖ എൻജിനീയറിങ്ങ് കോളേജിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് സീറ്റ് ലഭിച്ചു.
കോളേജിലേക്ക് യാത്ര പോകുന്ന ദിവസം, സാവിത്രി കണ്ണുനിറഞ്ഞ് പറഞ്ഞു, “മോനെ, നല്ലതുപോലെ പഠിക്കണം. കൂടാതെ നീ എവിടെയായാലും നിന്റെ നല്ല മനസ്സും എളിമയും സ്നേഹവുമൊന്നും നഷ്ടപ്പെടരുത്. ജീവിതത്തിൽ മനസ്സിനും അറിവിനും എളിമക്കും ഒരുപോലെയാണ് പ്രാധാന്യം.”
സുദേവ് അമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പറഞ്ഞു. ശരി അമ്മേ
സുദേവ് കോളേജിൽ ചേർന്നത് ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെയായിരുന്നു. പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ, പുതിയ അധ്യാപകർ, പുതിയ പഠനരീതികൾ—ഒക്കെ അത്ഭുതമായിരുന്നു.
ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചു. കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിന്റെ ഓരോ വിഷയവും അവൻ ആസ്വദിച്ചു പഠിച്ചു. അദ്ധ്യാപകർ സുദേവിന്റെ മികവ് രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിലാക്കി, "നീ ഒരു മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിയാണ്, സുദേവ്," അവർ പറഞ്ഞു.
എന്നിരുന്നാലും ചില പ്രയാസങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നില്ല. ചില വിഷയങ്ങൾ അവൻ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. എന്നാൽ, മനസ്സിരുത്തിയുള്ള പഠനം കൊണ്ടും അധ്യാപകരുടെ സഹകരണം കൊണ്ടും അതൊക്കെ നിസ്സാരമായി പരിഹരിക്കാൻ അവന് സാധിച്ചു.
ഒരു ദിവസം, കോളേജിൽ ഒരു കോഡിങ്ങ് മത്സരമുണ്ടായി. സുദേവ് അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരാഴ്ചക്കാലം അവൻ ഏറെ പരിശ്രമിച്ചു, ഓരോ കോഡും ആവർത്തിച്ചു പരീക്ഷിച്ചു. മത്സര ദിവസം, എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കേ, സുദേവ് തന്റെ പ്രോഗ്രാം വിജയകരമായി അവതരിപ്പിച്ചു.
നിങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മികച്ച ഡെവലപ്പർ ആയത് സുദേവ് ആണ്. അദ്ധ്യാപകൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
കുട്ടികൾ എല്ലാവരുംകൂടി അവനെ പ്രശംസകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ കുട്ടികളെല്ലാവരും അവനെ ഒരു ബുദ്ധിജീവികണക്കെ ആണ് നോക്കുന്നത്. പെൺകുട്ടികൾക്ക് എല്ലാം അവനോട് ഒരു ആരാധന. ഒരുകൂട്ടം ആൺകുട്ടികൾക്ക് അവനോട് അസൂയയും.
മൂന്നാം വർഷമായപ്പോൾ എല്ലാ ടീമിലും സുദേവ് ഉണ്ട്. ഷട്ടിൽ ബാഡ്മിന്റൻ ആയാലും ക്രിക്കറ്റ് ആയാലും സുദേവ് തയ്യാർ. ഇന്റർ കോളേജിയേറ്റ് മത്സരങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ സുദേവ് എല്ലാത്തിനും നെടുംതൂൺ ആയി പ്രവർത്തിച്ചു. അത്തവണത്തെ കോളേജ് ഇലക്ഷൻ വന്നപ്പോൾ സുദേവ് എതിരില്ലാതെ കോളേജ് യൂണിയൻ ചെയർമാനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
ആയിടക്കാണ് കൂടെപഠിക്കുന്ന ദേവിക എന്ന കുട്ടിയുമായിട്ടുള്ള അടുപ്പം. ഇലക്ഷൻ കാമ്പയിനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആയിരുന്നു സ്നേഹം മൊട്ടിട്ടത്. ദേവിക ആർട്സ് ക്ലബ് സെക്രട്ടറി ആയിട്ടാണ് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്. ഓരോ ദിവസം ചെല്ലുന്തോറും കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി.
കോളേജിൽ നാലാം വർഷം ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചു. വർഷാരംഭത്തിൽ തന്നെ കോളേജിലെ പ്ലേസ്മെന്റ്സെൽ ആക്ടീവായി. സുദേവാണ് പ്ലേസ്മെന്റ് സെല്ലിന്റെ സ്റ്റുഡന്റ് റപ്രെസെൻന്ററ്റീവ്. രാജ്യത്തെ വൻകിട ഐടി, ഓട്ടോമൊബൈൽ കമ്പനികൾ മത്സരിച്ച് റിക്രൂട്ട്മെന്റ് നടത്തി. സുദേവന് രണ്ട് കമ്പനികളാണ് സെലക്ഷൻ കൊടുത്തത്. പക്ഷേ കോളേജിലെ പോളിസി അനുസരിച്ച് ഒരു കമ്പനി മാത്രമേ ഒരാൾക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പറ്റൂ. സുദേവ് ഒറക്കിൾ എന്ന കമ്പനിയാണ് തെരഞ്ഞെടുത്തത്. ഒറക്കിൾ ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടോളം പേരെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്തു. ദേവികക്ക് IBM ൽ ആണ് കിട്ടിയത്. ഏകദേശം ഒരു മാസത്തോളം റിക്രൂട്ട്മെന്റ് ഡ്രൈവ് തുടർന്നു.
അവസാന സമയമായപ്പോൾ അധ്യാപകരും കുട്ടികൾക്കൊപ്പം നിന്ന് റിസൾട്ട് വർധിപ്പിക്കാൻ വേണ്ട കഠിന പരിശ്രമങ്ങളിൽ പങ്കാളികളായി. റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ സുദേവിന് 94 ശതമാനം മാർക്ക്. ദേവികക്ക് 89 ഉം.
വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമായി. ഇനി തയ്യാറായിരിക്കണം. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഒറക്കിളിൽ നിന്നും വിളി വന്നേക്കാം. അതിനുവേണ്ട ഡോക്യൂമെന്റസ് എല്ലാം ശരിയാക്കി വെക്കണം. സുധാകരൻ സുദേവിനോട് പറഞ്ഞു.
കുട്ടികളിൽ കുറെപേർക്ക് കമ്പനിയിൽ നിന്ന് കോൾ ലെറ്റർ വന്നു. അപ്പോഴാണ് സുദേവ് ഓർത്തത്. ഇനിയെങ്കിലും ദേവികയെക്കുറിച്ച് അമ്മയോട് പറയണം. അവൾക്ക് ഈയിടെയായി ആലോചനകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവൾ ഇതിനകം അവളുടെ വീട്ടിൽ പ്രണയം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ചെറുക്കന്റെ അടുക്കൽ നിന്നും ആലോചന ചെന്നില്ലല്ലോ എന്നാണ് അവളുടെ ഡാഡി പറയുന്നത്. അവർക്ക് എതിർപ്പില്ലപോലും.
മടിച്ചുമടിച്ചാണെങ്കിലും സുദേവ് ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ സുധാകരനും സാവിത്രിക്കും സമ്മതം. നീ എല്ലാം ആലോചിച്ചേ ചെയ്യൂ എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം. അവർ പറഞ്ഞു.
സുമി അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് അശ്ചര്യം. മോനേ സ്കൂളിൽനിന്നും വിളിച്ചുകൊണ്ടു വരുന്നതിനിടയിൽ കയറിയതാണ് ഇവിടെ. നിനക്ക് പ്രേമിക്കാനൊക്കെ അറിയാമായിരുന്നോ? ഇതിനൊക്കെ എപ്പോൾ സമയം കിട്ടി? ഇതിന്റെ പേരാണോ ക്യാമ്പസ് സെലക്ഷൻ? അവൾ ചോദിച്ചു. എല്ലാവരും കൂട്ടച്ചിരി. അവനും ആ ചിരിയിൽ പങ്കുചേർന്നു.
ഇവിടെ ഈ കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ജീവിതം ഒരു തുടർച്ചയാണ്. വിജയത്തെയും പ്രയാസത്തെയും ഒരുപോലെ നേരിടുമ്പോൾ, ഓരോ ദിനവും പുതിയ ഒരു പാഠമാണ്. സുദേവിന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോഴും മുന്നോട്ട് പോവുകയാണ്—പുതിയ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക്, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്!
V C Ajayakumar
അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ