​നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതം

​നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതം

​പത്തനംതിട്ടയിലെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്, ചായക്കപ്പും പിടിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു വിശ്വനാഥൻ നായർ. മുറ്റത്തെ മാവിൽ നിന്ന് ഒരില പഴുത്തു വീഴുന്നത് അയാൾ നോക്കിനിന്നു. അറുപതാം വയസ്സിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോഴാണ് ജീവിതം ഒരു മരമാണെന്നും താനതിലെ പൊഴിയാൻ പോകുന്ന ഒരിലയാണെന്നും അയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്.

​വർഷങ്ങളോളം ആ തറവാടിന്റെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഒരില അനങ്ങണമെങ്കിൽ വിശ്വനാഥൻ നായരുടെ അനുവാദം വേണമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, മകൻ അശ്വിൻ പുതിയ കാർ വാങ്ങിയ വിവരം അയൽവാസി പറഞ്ഞാണ് അയാൾ അറിഞ്ഞത്.

​"അച്ഛാ, അത് ഒരു സർപ്രൈസ് തരാൻ വെച്ചതാ..." എന്ന് മകൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും, ആ 'സർപ്രൈസിനേക്കാൾ' താൻ ആ തീരുമാനത്തിൽ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം വിശ്വനാഥൻ നായരെ വല്ലാതെ മുറിപ്പെടുത്തി.

​ഭാര്യ സുമിത്ര പോലും മക്കളുടെയും മരുമക്കളുടെയും കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി തന്നെ മറന്നതുപോലെ. അടുക്കളയിലെ ചിരികൾക്കിടയിൽ തന്റെ ചായ വൈകുന്നത് അയാൾക്ക് അവഗണനയായി തോന്നി. പഴയ കൂട്ടുകാർ മിക്കവരും അവരുടെ മക്കളുടെ വിദേശജീവിതത്തിനിടയിൽ എവിടെയോ മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരു ഏകാന്തമായ ജംഗ്ഷനിൽ ബസ് കാത്തുനിൽക്കുന്ന യാത്രക്കാരനെപ്പോലെ താൻ ഒറ്റപ്പെട്ടോ?

​ആ രാത്രിയിൽ അയാൾ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി. പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ, ആരും ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ വീടിന് പിന്നിലെ കാവിലേക്ക് നടന്നു. പണ്ട് അച്ഛൻ പറയാറുള്ള 'വാനപ്രസ്ഥം' എന്ന വാക്ക് അയാളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി.

​"നീ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഡയറക്ടർ കസേരയിൽ ഇരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ നിനക്ക് വേദനിക്കുന്നത്?" അച്ഛൻ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. 

​അന്ന് മുതൽ വിശ്വനാഥൻ നായർ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി.

1. ​മൗനം ഒരു വ്രതമാക്കി: വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നത് ബോധപൂർവ്വം കുറച്ചു. "അച്ഛന് എന്താണ് അഭിപ്രായം?" എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ മാത്രം പക്വമായ മറുപടി നൽകി. ചോദിക്കാത്ത ഇടങ്ങളിൽ തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ തിരുകിക്കയറ്റാൻ അയാൾ മുതിർന്നില്ല.
2. ​പഴയ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറക് നൽകി: തട്ടിൻപുറത്ത് പൊടിപിടിച്ചു കിടന്ന തന്റെ പഴയ വയലിൻ അയാൾ പുറത്തെടുത്തു. മക്കൾക്ക് വേണ്ടി ഓടുന്നതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ ഉപേക്ഷിച്ച സംഗീതം. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കാവിനടുത്തുള്ള തറയിലിരുന്ന് അയാൾ വയലിൻ മീട്ടി.
3. ​സൗഹൃദങ്ങളുടെ വീണ്ടെടുപ്പ്: മക്കളുടെ ലോകത്ത് ഇടം പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം, ടൗണിലെ റിട്ടയേർഡ് ക്ലബ്ബിൽ അയാൾ അംഗമായി. തന്നെപ്പോലെ 'അധികാരമൊഴിഞ്ഞ' രാജാക്കന്മാർ അവിടെ ചിരിച്ചും കളി പറഞ്ഞും ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി.

​ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞു. ഒരു വൈകുന്നേരം മകൻ അശ്വിൻ അച്ഛന്റെ അരികിൽ വന്നു.

​"അച്ഛാ... അച്ഛൻ ഇപ്പൊ പഴയതുപോലെ ദേഷ്യപ്പെടാത്തതും അഭിപ്രായം പറയാത്തതും കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്തോ പോലെ..."

​വിശ്വനാഥൻ നായർ പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹം മകന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

"മോനേ, ഇതുവരെ ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ സംവിധായകനായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഒരു അഡ്വൈസർ മാത്രമാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും. പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എന്റെ സംഗീതവും ഈ പ്രകൃതിയും തരുന്ന സമാധാനമാണ് വലുത്."

​അശ്വിൻ അച്ഛനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ആ മുഖത്ത് പണ്ട് കണ്ടിരുന്ന അധികാരത്തിന്റെ ഗൗരവമില്ല, പകരം കടൽ പോലെ ശാന്തമായ ഒരു പക്വത മാത്രം.

​രാത്രിയിൽ കിടക്കാൻ നേരം വിശ്വനാഥൻ നായർ ജനാലയിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. പകലിന്റെ വെളിച്ചം മായുമ്പോഴാണ് നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയുന്നത്. ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിലും അപ്രധാനമാകലിന്റെ ഇരുട്ട് പടരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഉള്ളിലെ ശാന്തിയാകുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണാൻ കഴിയുക എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​വിശ്വനാഥൻ നായരുടെ മാറ്റം ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തെത്തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. അധികാരത്തിന്റെ കസേര ഒഴിഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടത് മനോവിഷമങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു; പകരം ലഭിച്ചതാകട്ടെ വീട്ടുകാരുടെ ബഹുമാനവും സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയും.

​നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും വാനപ്രസ്ഥം എന്നത് ഒരു പിൻവാങ്ങലല്ല, മറിച്ച് അതൊരു ഉയർച്ചയാണ്. പിടിച്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ബന്ധങ്ങൾ വേദനയാകുന്നത്, എന്നാൽ തുറന്നുവിടാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ അവ സ്നേഹമായി മാറുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിൽ വെളിച്ചം കുറയുന്നത് ഇരുട്ടിലേക്കല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയതയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണാനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് ജീവിതം പൂർണ്ണമാകുന്നത്.

​മാറ്റങ്ങളെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിക്കുക. അവിടെ പരാതികളില്ല, മറിച്ച് എല്ലാം സാക്ഷിയായി നോക്കിക്കാണുന്ന ഒരു 'ഋഷിതുല്യമായ' പക്വത മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു.

V C Ajayakumar

21/12/2025

​