എൻ്റെ ചിന്തകളിലെ ഈച്ച

​ എൻ്റെ ചിന്തകളിലെ ഈച്ച

നഗരത്തിലെ പ്രമുഖമായ ​ആശുപത്രിയുടെ റിസപ്ഷൻ ഏരിയ. തണുപ്പേറിയ എയർ കണ്ടീഷണർ കാറ്റ്, എണ്ണയിട്ടതുപോലെ നിശ്ശബ്ദമായി അടയുകയും തുറയുകയും ചെയ്യുന്ന  വാതിലുകൾ. പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകളിൽ നിറമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ് പലരും ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ ഭയം, പ്രതീക്ഷ, കാത്തിരിപ്പ് — മനുഷ്യൻ്റെ നിസ്സഹായതയുടെ വിവിധ ഭാവങ്ങൾ.

അരുൺ ഒരു കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു. അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഓളങ്ങൾ നിലയ്ക്കാത്ത ഒരു പ്രക്ഷുബ്ധമായ കടൽ. ഇന്നലെ രാത്രി പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഹൃദയാഘാതം — ഭാര്യ വീണു കിടന്നത് അയാളുടെ മുന്നിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അർധരാത്രിയിൽ കാറോടിച്ച് ഈ ആശുപത്രിയിലേക്ക് എത്തിച്ചപ്പോൾ  അവളെ നേരെ ഐ.സി.യുവിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്.
ഡോക്ടറുടെ നിസ്സംഗമായ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നു —

"അപകടനിലയിലാണ്. നാളെ രാവിലെയോടെ സ്ഥിതി വ്യക്തമാകും.”

ഐ.സി.യുവിന്റെ ഭീതിദമായ നിശ്ശബ്ദതയും അപ്രതീക്ഷിതമായ  ഭയവും ചേർന്ന് അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ല് കെട്ടിതൂക്കിയപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.  

“ദൈവമേ… അരുതാത്തതൊന്നും സംഭവിക്കരുതേ,” അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറകൊണ്ടിരുന്നു. 

 ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ഉറക്കമില്ലാത്ത മണിക്കൂറുകൾ, ഡോക്ടറുടെ  വാക്കുകൾ... ചിന്തകൾക്ക് ഒരു കടിഞ്ഞാണും ഇല്ലായിരുന്നു. 

​പെട്ടെന്ന്, നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് എയർകണ്ടിഷനറിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം പോലത്തെ ഒരു  ശബ്ദം. 

​ആശുപത്രിയുടെ ചില്ലുവാതിലുകൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി തുറന്നപ്പോൾ, പുറത്തെ ചൂടിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയ കാറ്റിൽ, ഒരു സാധാരണ ഈച്ച (House Fly) പറന്നെത്തി. അത് ആദ്യം ചെന്ന് തങ്ങിയത് വലിയ പ്ലാസ്മാ ടി.വിയിലാണ്. പിന്നെ പതിയെ, റൗണ്ട്സ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന നഴ്സിന്റെ തലയിലൂടെ കറങ്ങി, അവസാനം നേരെ അരുണിൻ്റെ അടുത്തേക്ക്.

​അരുൺ ഞെട്ടലോടെ ആ ഈച്ചയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതിൻ്റെ കനം കുറഞ്ഞ ചിറകുകളുടെ ശബ്ദം ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരു ഹെലികോപ്റ്ററിൻ്റെ ശബ്ദം പോലെ ഉച്ചത്തിലായി.

​അത് ആദ്യം പറന്ന് അയാളുടെ ചെവിയിൽ ഇരുന്നു. അരുൺ അനങ്ങിയില്ല.

​പതിവായി ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ നമ്മൾ ഈച്ചയെ ഓടിക്കാനായി കൈ വീശാറുണ്ട്, അറപ്പോടെ തല കുടയാറുണ്ട്. പക്ഷേ അരുൺ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.

​അയാളുടെ ചിന്തകൾ പെട്ടെന്ന് വഴിമാറി: 'എന്തൊരു ധൈര്യമാണിത്!'

​ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരുടെ ദുഃഖവും വേവലാതിയും  ഈ ആശുപത്രിയിൽ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാനില്ലാത്ത ഈ ഏകാന്തതയിൽ, അരുൺ മാത്രമായി ഈ ഭാരവും പേറി ഇരിക്കുമ്പോൾ... ഈ കുഞ്ഞൻ ഈച്ച, ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നവനോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു.

​ഈച്ച ചെവിയിൽ നിന്ന് പറന്ന് അയാളുടെ മൂക്കിൽ ഒന്ന് തട്ടി, എന്നിട്ട് അരുണിൻ്റെ മുട്ടുകാലിൽ വന്നിരുന്നു. അവിടെയിരുന്ന്, അത് അതിൻ്റെ മുൻകാലുകൾ കൊണ്ട് തല തടവുകയും,  വൃത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തു.

​ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അരുണിൻ്റെ മനസ്സിലെ ഭയത്തിന്റെ തിരമാലകൾ അടങ്ങി. അയാൾ ആ നിമിഷം ആഗ്രഹിച്ചു: "ഈ ഈച്ച എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.  ഈ ദുഃഖത്തിൽ എനിക്കൊരു കൂട്ടായി!"

​അവൾ എന്നുമെന്നെ 'നീ മറ്റൊരു ലോകത്താണെന്നു' പറഞ്ഞു വഴക്കിടുമായിരുന്നു.   കാരണം ഞാൻ എപ്പോഴും എൻ്റെ ചിന്തകളിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ആ ലോകത്തേക്ക് കയറിവരാൻ ഈയൊരു ഈച്ചയ്ക്ക് സാധിച്ചല്ലോ? ചിന്തകളുടെ ഈ ഇരുട്ടുമുറിയിൽ, ഈച്ചയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഒരു വിളക്ക് പോലെ തോന്നി. അത് പറന്നുയരുമ്പോൾ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അതിലായിരുന്നു. അത്രയും നേരം അയാളെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദു:ശ്ശകുനചിന്തകളെല്ലാം പിന്നിലേക്ക് മാറി.

​അങ്ങനെയിരിക്കെ, റിസപ്ഷനിലെ നഴ്സ് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അയാളെ വിളിച്ചു.

​"മിസ്റ്റർ അരുൺ, ഡോക്ടർ വിളിക്കുന്നു."

​അരുൺ എഴുന്നേറ്റു. അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. ഈച്ച ഇപ്പോഴും മുട്ടുകാലിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. അയാൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ അത് പറന്നുയർന്ന്, അയാളുടെ ഷർട്ടിൻ്റെ കോളറിന് പിന്നിൽ വന്നിരുന്നു.

​അയാൾ കാലുകൾ വലിച്ചു നടന്നു  ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ കയറി. നെഞ്ചിടിപ്പ് പഴയപോലെ കൂടി. 

​ഡോക്ടർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​"മിസ്റ്റർ അരുൺ, പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ അപകടനില തരണം ചെയ്തു. പേടിച്ച് മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട. കൃത്യ സമയത്ത് എത്തിച്ചത് നന്നായി. ഇപ്പോൾ റൂമിലേക്ക് മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞു. നിങ്ങൾക്ക് പോയി കാണാം."

​അരുൺ ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.  അയാൾക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വന്നത് ഭാര്യയെക്കുറിച്ചോ ഡോക്ടറെക്കുറിച്ചോ ആയിരുന്നില്ല. പിന്നെയോ?

​അയാൾ ഷർട്ടിൻ്റെ കോളർ പതിയെ കൈകൊണ്ട് തടവി നോക്കി. ഈച്ച അവിടെയില്ല.

​അയാൾ ഡോക്ടറുടെ റൂമിൽനിന്ന് പുറത്ത് കടന്ന് ധൃതിയിൽ തന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. മനസ്സിൽ സമാധാനത്തിൻ്റെ തണുപ്പേറിയ ഒരു കാറ്റ് വീശി. മനസ്സിലെ ഭാരം ഇറക്കി വെച്ച ആശ്വാസം.

​അയാൾ പഴയ റിസപ്ഷൻ ഏരിയ കടന്നുപോകുമ്പോൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആ ഈച്ച അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

​അത് അരുണിൻ്റെ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പറന്ന് മാറി, ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ ദുരിതത്തിൻ്റെ കഥ കേൾക്കാൻ പോവുകയായിരുന്നു.

​അരുൺ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ, തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാൽവെച്ചു. ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും ചില 'ഈച്ചകൾ' വരും. അവർക്ക് നമ്മുടെ ഭാരമൊന്നും മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ, ആ ഭാരത്തിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ മാറ്റിക്കൊണ്ട്, ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു നിമിഷത്തിൽ ഒരു 'കൂട്ട്' നൽകാൻ അവർക്ക് സാധിക്കും.

​അരുൺ മുന്നോട്ട് നടന്നു. മനസ്സിലെ ദു:ശ്ശകുനചിന്തകളെല്ലാം ആ ഈച്ചയോടൊപ്പം പറന്ന് പോയിരുന്നു. ഇനി കാത്തിരിക്കുന്നത് പ്രകാശമുള്ള ഒരു നാളേയാണ്. 

​റിസപ്ഷൻ കസേരയിലിരിക്കുന്ന അടുത്തയാളുടെ കാതിൽ ആ ഈച്ചയുടെ ചിറകടി ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴും അത് തൻ്റെ മുൻകാലുകൾ കൊണ്ട് തല തടവി എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ,  സമാധാനത്തിൻ്റെ മന്ത്രമായിരിക്കാം.

V C Ajayakumar

05/12/2025