തണൽമരം
തണൽമരം
പെരുമ്പാവൂരിലെ ആ പഴയ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ശാന്ത തളർന്നിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന തലകറക്കവും ശരീരവേദനയും അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അതൊന്നും ഓർക്കാൻ അവൾക്ക് സമയമില്ലായിരുന്നു. അകത്തെ മുറിയിൽ ചലനമറ്റതുപോലെ കിടക്കുന്ന അച്ഛൻ—അതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം.
ഭർത്താവ് സുരേഷ് ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നയുടനെ അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്കാണ് കയറിയത്. അച്ഛന്റെ ദേഹം തുടയ്ക്കാനും മരുന്ന് കൊടുക്കാനും ശാന്തയെ സഹായിക്കുന്നത് സുരേഷാണ്. തന്റെ തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിലും രോഗാതുരമായ സാഹചര്യത്തിലും ആ മനുഷ്യൻ കാണിക്കുന്ന മനസ്സ് ശാന്തയുടെ കണ്ണുകളെ പലപ്പോഴും ഈറനണിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
"ശാന്തേ... നീ ഒന്ന് പോയി കിടന്നേ. നീ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ കാര്യം ഇനി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം," സുരേഷ് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"അതല്ല സുരേഷേട്ടാ... ഏട്ടന്മാരുടെ സംസാരം കേട്ടില്ലേ? അവർക്ക് അച്ഛൻ ഒരു ഭാരമായിരിക്കുന്നു. ഇത്രയും കാലം അച്ഛൻ അവർക്ക് വേണ്ടി അധ്വാനിച്ചതിനൊന്നും ഒരു വിലയുമില്ലേ?" ശാന്തയുടെ ശബ്ദം അവൾ അറിയാതെ ഉയർന്നുപോയി.
പുറത്ത് ഉമ്മറത്തിരുന്ന് സുമേഷും സൂര്യനും തങ്ങളുടെ തിരക്കുകളെക്കുറിച്ചും അച്ഛന്റെ 'അവസാനമില്ലാത്ത' കിടപ്പിനെക്കുറിച്ചും തർക്കിക്കുകയായിരുന്നു. "അച്ഛന് അങ്ങനെ കിടന്നാൽ മതി. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ ലീവ് തീർന്നു. ഇനി ഓഫീസിൽ എന്തു പറയുമെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു ഞെട്ടലാണ്. ഇത്രയും കാലമൊക്കെ മനുഷ്യൻ ജീവിക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?". സൂര്യന്റെ സംസാരം ഒരു വെടിയുണ്ട പോലെയാണ് അകത്തിരുന്ന സുരേഷിന്റെയും ശാന്തയുടെയും നെഞ്ചിൽ തറച്ചത്.
സുരേഷ് പതിയെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. സുമേഷിന്റെയും സൂര്യന്റെയും മുഖത്ത് നോക്കി ശാന്തമായി എന്നാൽ ദൃഢമായി അയാൾ പറഞ്ഞു:
"അളിയന്മാരേ... നിങ്ങൾക്ക് വലിയ ജോലിയും വിദേശത്തെ സൗകര്യങ്ങളുമൊക്കെ ഉണ്ടാകാം. പക്ഷേ, ഒന്നുമാത്രം ഓർക്കുക. അച്ഛൻ ഇവിടെ വീണപ്പോൾ ഓടി വന്നത് ഈ വയ്യാത്ത മകൾ ശാന്തയാണ്. അവളുടെ രോഗം അവൾ മറന്നത് അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണ്. എനിക്കും ജോലിയും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ഉണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ കിടക്കുന്നത് നിങ്ങളെ വളർത്തിയ, നിങ്ങൾക്ക് ചിറക് തന്ന മനുഷ്യനാണ്. ഒരു പഴയ ഉപകരണം കേടുവന്നാൽ ദൂരെക്കളയുന്നതുപോലെ അച്ഛന്റെ മരണം ആഗ്രഹിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു?"
സൂര്യൻ എന്തോ പറയാൻ ആഞ്ഞെങ്കിലും സുരേഷ് തടഞ്ഞു.
"നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും എന്ന പേടി കൊണ്ടല്ല നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ടത്. മക്കൾ എന്ന നിലയിൽ നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഭാവിയിലേക്കുള്ള നിക്ഷേപമാണെന്ന് ഓർത്താൽ മതി. ഇന്ന് നിങ്ങൾ അച്ഛനോട് കാണിക്കുന്ന ഈ അക്ഷമ നാളെ നിങ്ങളുടെ മക്കൾ നിങ്ങളോടും കാണിക്കും. അന്ന് നിങ്ങളെ നോക്കാൻ ഇതുപോലെ ഒരു ശാന്ത ഉണ്ടായി എന്ന് വരില്ല."
ഇതെല്ലാം കേട്ട് ശങ്കരൻ നായരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മക്കളുടെ സംസാരം അദ്ദേഹം കേട്ടു എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
ശാന്ത അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കരഞ്ഞു. "അച്ഛാ... സാരമില്ല. ആരുമില്ലെങ്കിലും അച്ഛനെ നോക്കാൻ ഞാനുണ്ടാകും. അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഭാരമല്ല."
തങ്ങളുടെ ആഡംബര ജീവിതത്തിനിടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയത് വലിയൊരു ബന്ധമാണെന്ന് സുമേഷിനും സൂര്യനും അപ്പോൾ തോന്നിത്തുടങ്ങി. തങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിലാണ് കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും അച്ഛനെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്ന ശാന്തയും സുരേഷും എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
സുരേഷിന്റെ വാക്കുകൾ സുമേഷിന്റെയും സൂര്യന്റെയും ഉള്ളിൽ ഒരു മുള്ളുപോലെ തറച്ചു. അന്ന് രാത്രി പെരുമ്പാവൂരിലെ ആ തറവാട് വീടിന്റെ മുകളിൽ ആകാശം നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ സുമേഷിന് ഉറക്കം വന്നില്ല. തന്റെ മകൻ അടുത്തു കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്.
പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അവൻ താഴേക്ക് വന്നു. ഹാളിലെ ചെറിയ വെട്ടത്തിൽ ശാന്ത അച്ഛന്റെ കാലുകൾ തടവിക്കൊടുക്കുന്നത് സുമേഷ് കണ്ടു. പകൽ മുഴുവൻ ഓടി നടന്ന് പണിയെടുത്ത തളർച്ച അവളുടെ മുഖത്തുണ്ട്, ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ നടുവിന് കൈകൊടുക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും അച്ഛന്റെ ഒരു ചെറിയ ഞരക്കം കേട്ടാൽ അവൾ ഉണരും.
സൂര്യനും അവിടേക്ക് വന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
പെട്ടെന്ന് ശങ്കരൻ നായർ ബോധമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ മക്കളെ പേരെടുത്തു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
"സുമേഷേ... സൂര്യ... മക്കളെ... നിങ്ങൾ വന്നോ?"
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു. അത് കേട്ടതും ശാന്ത പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. "അച്ഛാ... അവർ ഇവിടെയുണ്ട്. അച്ഛന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്."
സുമേഷിന്റെയും സൂര്യന്റെയും ഉള്ളിലെ മഞ്ഞുരുകാൻ ആ നിമിഷം മതിയായിരുന്നു. തങ്ങൾ വിദേശത്തെ എയർകണ്ടീഷൻ മുറികളിൽ ഇരുന്ന് അച്ഛന്റെ മരണം ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, ഈ അച്ഛൻ തന്റെ അബോധമനസ്സിലും തിരയുന്നത് തങ്ങളെത്തന്നെയാണെന്ന സത്യം അവരെ പിടിച്ചുലച്ചു.
സുമേഷ് ഓടി അച്ഛന്റെ അരികിലെത്തി. അവൻ ആ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "അച്ഛാ... ഞാനിവിടെയുണ്ട്. സുമേഷാണഛാ. അച്ഛന് വേഗം സുഖമാകും."
സൂര്യൻ അപ്പുറത്തെ വശത്ത് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. "അച്ഛാ... ഞങ്ങൾ പോവില്ല. അച്ഛനെ തനിച്ചാക്കി ഞങ്ങൾ എങ്ങും പോവില്ല."
അന്ന് രാത്രി ആ മുറിയിൽ ഒരു വലിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചു. ശാന്തയെ നിർബന്ധിച്ച് വിശ്രമിക്കാൻ വിട്ടിട്ട്, സുമേഷും സൂര്യനും അച്ഛന് കാവലിരുന്നു. മുമ്പ് മരുന്നിന്റെ മണത്തെയും അച്ഛന്റെ ഞരക്കത്തെയും വെറുത്തിരുന്നവർ, ഇപ്പോൾ അച്ഛന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും വേണ്ടി കാതോർത്തു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സുരേഷ് വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് അച്ഛന്റെ അരികിൽ ഉറക്കമിളച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടു മക്കളെയാണ്. സുമേഷ് തന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ച് അവധി നീട്ടാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് സുരേഷ് കേട്ടു.
"സുരേഷേട്ടാ... ക്ഷമിക്കണം. ഞങ്ങൾ വഴിയാധാരമാക്കിയത് ഈ അച്ഛനെയല്ല, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെത്തന്നെയാണ്. അച്ഛനെ പഴയതുപോലെ നടത്തിച്ചിട്ടേ ഞങ്ങൾ മടങ്ങിപ്പോകൂ." സുമേഷിന്റെ വാക്കുകളിൽ ആത്മാർത്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു.
അയൽപക്കത്തെ വല്യമ്മ പറഞ്ഞത് എത്ര സത്യം! കാലം തരുന്ന തിരിച്ചറിവുകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകിപ്പോയാൽ പിന്നെ ദുഃഖിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. സുമേഷും സൂര്യനും ആ പാഠം പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പെരുമ്പാവൂരിലെ ആ വീട് ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെയല്ല. അവിടെ അക്ഷമയുടെ ചൂടില്ല, പകരം തിരികെ കിട്ടിയ മക്കളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ തണുപ്പുണ്ട്. ശങ്കരൻ നായരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയുണ്ട്. മരുന്നിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ മക്കളുടെ സ്നേഹം അദ്ദേഹത്തെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു.
തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ കാണിക്കുന്ന മനസ്സാണ് ഒരാളെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനാക്കുന്നത്. മക്കളുടെ മനസ്സ് മാറിയപ്പോൾ ആ വീട് വീണ്ടും ഒരു സ്വർഗ്ഗമായി മാറി. സ്വന്തം രക്തത്തോട് കാണിക്കുന്ന കരുണയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം.
13/02/2026
അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ