കാഴ്ചയ്ക്കപ്പുറത്തെ ലോകം
കാഴ്ചയ്ക്കപ്പുറത്തെ ലോകം
"അപ്പൂ... അപ്പൂ..." അടുക്കളയിലെ പുകയ്ക്കിടയിൽ നിന്ന് ശരണ്യ നീട്ടി വിളിച്ചു. മറുപടിയൊന്നും കേൾക്കാഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പൂമുഖത്തേക്ക് വന്നു. അവിടെ സോഫയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഫോണിൽ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്ന അപ്പുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ശരണ്യയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.
"ഈ കൊച്ചിനെ ഒരു സമയത്തും കാണുകയില്ലല്ലോ എന്റെ ഈശ്വരാ! എഴുന്നേറ്റ പാടെ തുടങ്ങിയതാണല്ലോ ഈ കുന്ത്രാണ്ടം നോക്കിയിരുപ്പ്? നിനക്ക് ആ പുറത്തോട്ടിറങ്ങി ഒന്ന് കളിച്ചൂടെ? ദേ, മുത്തശ്ശൻ തൊടിയിലുണ്ട്, അങ്ങോട്ട് ചെല്ല്!"
അപ്പു എന്ന അരുൺ നാഥ് തന്റെ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് മാറ്റാതെ ഒന്ന് മൂളി. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരനായ അപ്പു അച്ഛൻ ഗോപിനാഥിന്റെയും അമ്മ ശരണ്യയുടെയും ഏകമകനാണ്. തിരക്കുപിടിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥരായ മാതാപിതാക്കൾക്ക് അവനോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാൻ ഞായറാഴ്ചകൾ മാത്രമേ കിട്ടാറുള്ളൂ. അഞ്ചാം ക്ലാസ്സുകാരനായ അപ്പുവാകട്ടെ, സ്കൂൾ വിട്ടാൽ നേരെ അപ്പൂപ്പന്റെ ഫോണിലേക്ക് അഭയം പ്രാപിക്കും. കയ്യിലിരിക്കുന്ന സ്നാക്സും കണ്ണിലെ ഗെയിമും അവനെ ഒരു കുഞ്ഞു തടിയനാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.
"എന്നെ ആരും കളിക്കാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല അപ്പൂപ്പാ..." ഉമ്മറത്ത് മുത്തശ്ശന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന അപ്പു പരാതി പറഞ്ഞു.
മുത്തശ്ശൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ പുറത്ത് തട്ടി. "അപ്പൂ, എപ്പോഴും മൊബൈൽ നോക്കിയിരുന്നാൽ നിന്റെ കണ്ണ് കേടാകും. നീ ആ പഴയ സൈക്കിളെടുത്ത് പാടം വരെ ഒന്ന് പോയി വന്നേ."
അപ്പുവിന് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും മുത്തശ്ശനെ പിണക്കാതിരിക്കാൻ അവൻ ആ തുരുമ്പിച്ച സൈക്കിൾ റോഡിലേക്ക് ഇറക്കി. ഒരു കയ്യിൽ ഹാൻഡിലും മറുകയ്യിൽ ഫോണുമായി അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
"ഫോൺ ഇവിടെ വച്ചിട്ട് പോ മോനേ, അതിൽ ചാർജ് കുറവാണ്. പിന്നെ അത് നോക്കി സൈക്കിൾ ഓടിക്കുന്നത് അപകടവുമാണ്," മുത്തശ്ശൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"അപ്പൂപ്പൻ ഓരോ കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞു എന്നെ ഫോണിൽ നിന്ന് അകറ്റാൻ നോക്കണ്ട, അത് നടപ്പില്ല!" അതും പറഞ്ഞ് അവൻ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി.
നദിക്കരയിലെ പാടശേഖരത്തിന് അരികിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടത്ത് നൂറുകണക്കിന് താറാവുകൾ ഒന്നിച്ച് നീങ്ങുന്നു. ഈ ദൃശ്യം പകർത്തി ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഇടാനായി അവൻ ഫോൺ ഉയർത്തിയതും സ്ക്രീൻ ഇരുണ്ടുപോയി.
"ഛെ! ചാർജ് തീർന്നു. ഈ അപ്പൂപ്പന്റെ ഒരു കാര്യം!" ദേഷ്യം വന്ന അപ്പു ഒരു കല്ലെടുത്ത് താറാവുകൾക്കിടയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
മടങ്ങിപ്പോകാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും, എന്തോ ആലോചിച്ച് അവൻ മുന്നോട്ട് തന്നെ സൈക്കിൾ വിട്ടു. ഫോൺ ഓഫായതോടെ അവന്റെ ശ്രദ്ധ ചുറ്റുമുള്ള കാഴ്ചകളിലേക്ക് പടർന്നു. വേഗത്തിൽ സൈക്കിൾ ചവിട്ടുമ്പോൾ മുഖത്തേക്ക് അടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് അവന്റെ മുഖം വിടർന്നു.
പാടത്ത് കൊയ്ത്തുപാട്ട് പാടുന്ന സ്ത്രീകൾ, തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ വെള്ളിരശ്മികൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന പരൽമീനുകൾ, മാവിൻകൊമ്പിലെ കിളികളുടെ കലപില... ഫോൺ സ്ക്രീനിൽ മാത്രം നോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ അവൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മറ്റൊരു ലോകം അവന് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.
വഴിയിൽ വെച്ച് അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് അവൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അഖിലിനെ കണ്ടത്.
"അപ്പൂ, നീയിതെങ്ങോട്ടാ ഈ സൈക്കിളും ഉരുട്ടി?" അഖിൽ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മുത്തശ്ശൻ നിർബന്ധിച്ചു സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ വിട്ടതും ഫോൺ ഓഫായ കാര്യവും അപ്പു അവനോട് പറഞ്ഞു.
"നിന്റെ ഭാഗ്യം! ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ഫോൺ തൊടാൻ പോലും സമ്മതിക്കില്ല. നീ വാ, നമുക്ക് ആ അപ്പുറത്തെ പാടത്തെ കൊയ്ത്ത് കാണാം," അഖിൽ അവനെ ക്ഷണിച്ചു.
പിന്നീടുള്ള മണിക്കൂറുകൾ അപ്പുവിന് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് സൈക്കിൾ ഓടിച്ചു, ചെളിപുരണ്ട പാടത്തുകൂടി ഓടിക്കളിച്ചു.
ഉച്ചയായപ്പോൾ വസ്ത്രമെല്ലാം ചെളിയിൽ പുരണ്ട് വീട്ടിലെത്തിയ അപ്പുവിനെ കണ്ട് മുത്തശ്ശൻ ചോദിച്ചു, "എന്താ അപ്പൂ, നിന്നെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടിയില്ലല്ലോ? ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫായിപ്പോയോ?"
അപ്പു കൈയിലിരുന്ന ഫോൺ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അവൻ മുത്തശ്ശനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "അപ്പൂപ്പന്റെ ഫോൺ എന്നെ ചതിച്ചെങ്കിലും അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി. മൊബൈൽ ഫോണിലെ സ്ക്രീനിനപ്പുറം ഇതിലും വലിയൊരു ലോകമുണ്ടെന്ന്!"
മുത്തശ്ശൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു: "അതാണ് മോനേ സത്യം. യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചു വളരുമ്പോഴാണ് നീ കരുത്തുള്ളവനാകുന്നത്. നാളെയും നീ സൈക്കിൾ എടുത്ത് പോകണം, കേട്ടോ?"
അപ്പു തലയാട്ടി. മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തന്റെ സൈക്കിളിന്റെ തുരുമ്പ് മാറ്റി അതിനെ മിനുക്കിയെടുക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത. സ്മാർട്ട് ഫോണിലെ ഗെയിം കളികളേക്കാൾ ആവേശം നൽകുന്നത് വൈകുന്നേരത്തെ ആ സൈക്കിൾ യാത്രയും അഖിലിനൊപ്പമുള്ള കളികളുമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി ഫോൺ തലയിണക്കടിയിൽ വെക്കാതെ അപ്പു സമാധാനമായി ഉറങ്ങി. നാളെയും പാടത്തെ കൊയ്ത്ത് കാണാൻ പോകാൻ അഖിൽ വരുമെന്ന ഉറപ്പിൽ!
സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മുടെ ജീവിതം എളുപ്പമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ സന്തോഷവും ആത്മബന്ധങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നത് പ്രകൃതിക്കും മനുഷ്യർക്കും ഇടയിലാണ്. സ്ക്രീനിലെ ചതുരക്കാഴ്ചകൾക്കപ്പുറം മനോഹരമായ ഒരു ലോകമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് നാം വിജയിക്കുന്നത്.
18/02/2026
അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ