​തിമിരം മായ്ക്കുന്ന കാഴ്ചകൾ

തിമിരം മായ്ക്കുന്ന  കാഴ്ചകൾ

​കേരളത്തിലെ ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമം. പച്ചപ്പ്‌ നിറഞ്ഞ വയലേലകളും ഇടയ്ക്കിടെ പെയ്യുന്ന മഴയും ആ നാടിന്റെ സൗന്ദര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ, പ്രശാന്തിന് ആ പച്ചപ്പിനേയോ പ്രകൃതിയുടെ സംഗീതത്തിനേയോ ആസ്വദിക്കുവാൻ  കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഒരു പുകമറയ്ക്കുള്ളിലായിരുന്നു.

​ഭാര്യയുടെ പരിഭവങ്ങൾ, മക്കളുടെ പഠനം, വീട് പണിയുടെ ബാക്കിപത്രം—ഇങ്ങനെ പ്രശാന്തിന്റെ ചിന്തകൾ എപ്പോഴും തന്റെ കുടുംബത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള 'ആവലാതികൾ' മാത്രമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവയൊന്നും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പ്രശാന്ത് അവയെ ഓരോന്നിനെയും ഭൂതക്കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കി കണ്ട് സ്വയം സ്ട്രെസ്സ് (Stress) ഇരന്നുവാങ്ങുകയായിരുന്നു.

​ഒരു വൈകുന്നേരം, തന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് പ്രശാന്ത് തൊട്ടടുത്ത പറമ്പിലെ പ്ലാവിൽ പഴുത്തു നിൽക്കുന്ന ചക്കയിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴാണ് അയൽവാസിയായ കുമാരൻ നായർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. കുമാരൻ നായർക്ക് കുറച്ചു നാളായി കണ്ണിൽ തിമിരമായിരുന്നു.

​"പ്രശാന്തേ, ഈ മാസം ഞാൻ ആ സർജറി അങ്ങു നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ പുകമറയിലൂടെ നോക്കി ബാക്കി കാലം കൂടി കളയാൻ എനിക്ക് വയ്യ," കുമാരൻ നായർ പറഞ്ഞു.

​"അത് വേണോ ചേട്ടാ? ഈ പ്രായത്തിൽ റിസ്ക് എടുക്കണോ? ആ മങ്ങലിൽ അങ്ങ് ജീവിച്ചു തീർത്തൂടെ?" പ്രശാന്ത് പതിവ് ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.

​കുമാരൻ നായർ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "തിമിരം വന്ന കണ്ണുമായി ജീവിക്കുന്നത് നിന്റെ ഇഷ്ടമാണ് പ്രശാന്തേ. പക്ഷേ, എനിക്ക് ലോകത്തെ തെളിമയോടെ കാണണം. ആ മങ്ങിയ കാഴ്ചയാണ് യാഥാർത്ഥ്യമെന്ന് കരുതി ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. ഒരു ലെൻസ് മാറ്റിയാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേ ഉള്ളൂ അത്."

​ആ വാക്കുകൾ പ്രശാന്തിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ കൊണ്ടു. തന്റെ ജീവിതത്തിലും സംഭവിക്കുന്നത് ഇതല്ലേ? അവൻ തന്റെ കുടുംബത്തെ നോക്കുന്നത് 'ആവലാതികളുടെ' ലെൻസിലൂടെയാണ്. ആ ലെൻസിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം മങ്ങിയതായും ഭാരമേറിയതായും തോന്നുന്നു.

​അന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ നടന്ന സാധാരണ ചർച്ചകൾ പോലും പ്രശാന്ത് പുതിയൊരു രീതിയിൽ നിരീക്ഷിച്ചു. ഭാര്യ മകളുടെ സ്കൂൾ ഫീസിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചപ്പോൾ, അത് 'ബാധ്യത'യായി കാണുന്നതിന് പകരം അവളുടെ 'ഭാവി'യായി കാണാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു. മകൻ കളിക്കിടെ ഒരു പാത്രം ഉടച്ചപ്പോൾ, അത് 'നഷ്ട'മായി കാണാതെ അവന്റെ 'കുസൃതി'യായി കണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: കുടുംബം ഒരു ഭാരമല്ല, ആ ഭാരമായി തോന്നിക്കുന്നത് തന്റെ ചിന്താഗതിയാകുന്ന പഴയ ലെൻസാണ്.

​അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പ്രശാന്ത് ഉണർന്നത് പുതിയൊരു ഉന്മേഷത്തോടെയാണ്. മനസ്സിന്റെ തിമിരം മാറിയത് പോലെ അവന് തോന്നി. കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അനാവശ്യ ചിന്തകൾ മാറ്റി വച്ചപ്പോൾ, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വിരിഞ്ഞ മുല്ലപ്പൂവിനും അയലത്തെ വയലിൽ നിന്ന് വരുന്ന കാറ്റിനും ഒരു പ്രത്യേക തെളിമ തോന്നി.

പ്രശാന്തിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായ ആ ചെറിയ മാറ്റം ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തെ ആകെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഒരു പുകമറ നീങ്ങിയത് പോലെ തെളിഞ്ഞ പ്രശാന്തിന്റെ പുതിയ മുഖം കണ്ട് കുടുംബാംഗങ്ങൾ ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നു. 

​അന്ന് വൈകിട്ട് ചായ കുടിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് പ്രശാന്തിന്റെ മാറ്റം ഭാര്യ സുനിത ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചത്. സാധാരണ നിലയിൽ അടുക്കളയിലെ ചിലവുകളെക്കുറിച്ചോ, പൈപ്പ് ലീക്കാകുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ പരാതി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും പ്രശാന്തിന്റെ മുഖം ഇരുളുകയും അയാൾ ദേഷ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, സുനിത ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ തീരാറായ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ പ്രശാന്ത് ശാന്തനായി ചിരിച്ചു.

​"അതിനെന്താ സുനിതേ, നമുക്ക് നാളെത്തന്നെ ഒരെണ്ണം ബുക്ക് ചെയ്യാം. നീ അതോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട," പ്രശാന്ത് പറഞ്ഞു.

​സുനിത കയ്യിലിരുന്ന ചായക്കപ്പുമായി സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. പുകമറ മൂടിയ കണ്ണട മാറ്റിവെച്ച് പ്രശാന്ത് തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് അവൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ആ വർത്തമാനത്തിൽ പഴയ 'ആവലാതിക്കാരനായ' പ്രശാന്തില്ലായിരുന്നു. പകരം കാര്യങ്ങളെ ലളിതമായി കാണുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ. ആ മാറ്റം സുനിതയുടെ മനസ്സിലെ വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചത് പോലെയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്നെ  അടുക്കളയിൽ ഒരു പാട്ട് മൂളിത്തുടങ്ങി.

​മകൻ അപ്പുവായിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടത്. വൈകുന്നേരം ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ അടുത്തു വന്നാൽ അവൻ പേടിയോടെ പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കുമായിരുന്നു. "മാർക്ക് കുറഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും?", "ഭാവിയിൽ നീ എന്ത് ജോലി ചെയ്യും?" തുടങ്ങിയ ചോദ്യശരങ്ങൾ പ്രശാന്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഇത്തവണ ഉണ്ടായില്ല.

​പകരം, അപ്പുവിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് പ്രശാന്ത് ചോദിച്ചു: "അപ്പൂ, നമുക്ക് ഇന്ന് കുറച്ചു നേരം മുറ്റത്ത് പോയി ബാഡ്മിന്റൺ കളിച്ചാലോ? പഠിത്തമൊക്കെ പിന്നെയാവാം."

​അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. തന്റെ അച്ഛൻ ഒരു 'സ്ട്രെസ് മെഷീനിൽ' നിന്ന് മാറി ഒരു സാധാരണ അച്ഛനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ആ വൈകുന്നേരം ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് ചിരിയുടെയും ബഹളത്തിന്റെയും ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു. അയൽവാസികൾ പോലും ആ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു.

​രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം പ്രശാന്ത് ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു. സുനിത അയാളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് ഈ വീടിന് ഒരു പ്രത്യേക ഐശ്വര്യം തോന്നുന്നുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത്  ടെൻഷൻ അടിക്കാതെ ചിരിച്ചു കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കും വലിയ സമാധാനം തോന്നി."

​പ്രശാന്ത് അവളുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "മനസ്സിന് തിമിരം ബാധിച്ചപ്പോൾ കാഴ്ചകൾ മങ്ങിയതായിരുന്നു സുനിതേ. ആ മങ്ങലിലൂടെ നോക്കി ഞാൻ എല്ലാവരെയും പേടിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങളെ പുതിയ ലെൻസിലൂടെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം ക്ലിയർ ആയി കാണാം. നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമല്ല, നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു സന്തോഷമായി ഇരിക്കുന്നതാണ് വലുത്."

​കുടുംബം എന്ന ആ പഴയ 'ഭാരം' പ്രശാന്തിന് ഇപ്പോൾ ഒരു 'താങ്ങായി' തോന്നിത്തുടങ്ങി. ആ ഗ്രാമത്തിലെ കൊച്ചു വീട് ഇപ്പോൾ ഒരു സമാധാന തുരുത്തായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

#ചെറുകഥ#കാഴ്ചപ്പാട്#കുടുംബം #സമാധാനം #MalayalamShortStory

V C Ajayakumar 

24/02/2026