ലഹരിയല്ല ജീവിതം

• "കൈവിട്ടുപോകുമായിരുന്ന ഒരു കൗമാരത്തെ അധ്യാപക സ്നേഹം ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ പിടിച്ച കഥ.  വായിക്കാം...

ലഹരിയല്ല ജീവിതം 

 ആകാശത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം സ്കൂൾ ഓഫീസിന്റെ വരാന്തയിലെ തൂണിൽ ചാരി ഗേറ്റിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് ഹെഡ്മാസ്റ്റർ സതീശൻ. മനസ്സ് നിറയെ ആധിയാണ്. വെള്ളിയാഴ്ച കൂർഗിലേക്ക് ടൂർ പോയ കുട്ടികൾ ഇന്ന് പുലർച്ചെ എത്തേണ്ടതായിരുന്നു. സമയം എട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടും ബസ്സിന്റെ ലക്ഷണവുമില്ല. ഒരു സ്കൂളിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്തവും പേറുന്ന ആ മനസ്സ് ഓരോ ദുസ്സൂചനകളെയും ഭയന്നു.

​പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ ഒരു വെളുത്ത ടൂറിസ്റ്റ് ബസ് ഹോൺ മുഴക്കി സ്കൂൾ അങ്കണത്തിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറിയത്. കുട്ടികളുടെ ആർപ്പുവിളികൾ കേട്ടപ്പോൾ സതീശൻ മാഷ് ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. "ദൈവമേ, എല്ലാവരും സുരക്ഷിതരായി എത്തിയല്ലോ," അദ്ദേഹം മന്ത്രിച്ചു.

​ആ ആശ്വാസത്തിനിടയിലേക്കാണ് എട്ടാം ക്ലാസ്സിലെ പൗലോസ് മാഷ് കടന്നുവന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവമായ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

​"സാറേ, എട്ടിലെ മനുവിനെ ഓർമ്മയില്ലേ? അവനു ആ പഴയ ഉഷാറൊക്കെ പോയി. ഇപ്പോൾ ക്ലാസ്സിൽ വരുന്നത് പോലും വല്ലപ്പോഴുമാണ്. പരീക്ഷയ്ക്ക് തോറ്റു തുടങ്ങി. അവൻ ഏതോ ചീത്തക്കൂട്ടുകെട്ടിൽ പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്."

​സതീശൻ മാഷ് നെറ്റി ചുളിച്ചു. "എന്താ മാഷേ അങ്ങനെ പറയാൻ കാരണം?"

​"അവന്റെ അയൽപക്കത്തെ കുട്ടി പറഞ്ഞതാണ് സാറേ, ഈയിടെയായി മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ചിലരുടെ കൂടെ അവനെ കണ്ടത്രേ. അവന്റെ അച്ഛൻ ഗൾഫിൽ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. നമുക്കൊന്ന് അന്വേഷിക്കണം."

​സ്ഥിതിഗതികളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കിയ സതീശൻ മാഷ് മറുത്തൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ല. "ശരി മാഷേ, നമുക്ക് ഇന്ന് വൈകിട്ട് തന്നെ അവന്റെ വീട്ടിൽ പോകാം."

​വൈകുന്നേരം മൂന്നു മണിയോടെ അവർ മനുവിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. അടഞ്ഞു കിടന്ന വാതിലിൽ പൗലോസ് മാഷ് മൂന്നുനാല് വട്ടം മുട്ടി. ഒടുവിൽ വാതിൽ തുറന്ന മനുവിന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയിരുന്നു.

​"മനു എവിടെ? ഇന്ന് അവൻ സ്കൂളിൽ വന്നില്ലല്ലോ," പൗലോസ് മാഷ് ചോദിച്ചു.

​ആ അമ്മയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. "മാഷേ... അവനിപ്പോൾ പഴയ മനുവല്ല. ആഹാരമില്ല, കുളിയില്ല, പഠിത്തവുമില്ല. രാവിലെ ഇറങ്ങിയാൽ വൈകിട്ട് വരും. ഗൾഫിലിരുന്ന് അവന്റെ അച്ഛൻ വിളിക്കുമ്പോൾ എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്നറിയില്ല." അവർ തേങ്ങി.

​"അവൻ ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ടാകും?" സതീശൻ മാഷ് ശാന്തനായി ചോദിച്ചു.

​"അടുത്ത് ഒരു തടി മില്ലുണ്ട്. അവിടെ ആ ചെക്കന്മാരുടെ കൂടെ കാണും."

​അവർ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. മില്ലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ വലിയൊരു ഉരുളൻ തടിക്ക് മുകളിൽ അഞ്ചാറ് കുട്ടികൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാഷന്മാരെ കണ്ടതും മറ്റുള്ളവർ വെരുകിനെപ്പോലെ ഓടി മറഞ്ഞു. പക്ഷേ, പതറിപ്പോയ മനുവിന് അനങ്ങാനായില്ല. അവൻ തല കുനിച്ചു നിന്നു. പിന്നാലെ ഓടിക്കിതച്ചു വന്ന അമ്മ അവനെ കണ്ടതും വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

​സതീശൻ മാഷ് അവന്റെ അരികിലെത്തി താടിക്ക് പിടിച്ചുയർത്തി കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു കലങ്ങിയിരുന്നു.

​"എടാ മനു, നീ കഞ്ചാവ് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ? നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് അതിന്റെ മണം വരുന്നുണ്ടല്ലോ," മാഷിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വേദന കലർന്ന ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.

​മറുപടി പറയാതെ അവൻ തേങ്ങി. പെട്ടെന്ന് നിയന്ത്രണം വിട്ട അമ്മ അവന്റെ കരണത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. "എന്തിനാടാ നീ ഇത് തുടങ്ങിയത്? ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാനാണോ? നിന്റെ അച്ഛൻ അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഇതിനാണോ?" അവർ നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരഞ്ഞു.

​"അമ്മേ, അടിക്കല്ലേ..." പൗലോസ് മാഷ് അവരെ തടഞ്ഞു. "അവൻ ഒരു ചീത്ത വഴിയിൽ പെട്ടുപോയതാണ്. പക്ഷേ അവനെ നമുക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരണം."

​പെട്ടെന്ന് മനു മാഷന്മാരുടെ കാല്ക്കൽ വീണു കരഞ്ഞു. "മാഷേ... എനിക്ക് ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം എന്നുണ്ട്. ഞാൻ പലവട്ടം ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല. എന്റെ അമ്മയുടെ സങ്കടം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് മരിക്കാൻ തോന്നുകയാണ്."

​സതീശൻ മാഷ് അവനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. "മനു, നീ പേടിക്കണ്ട. എന്റെ സുഹൃത്തായ ഒരു ഡോക്ടർ ഉണ്ട്. ഇത്തരം അവസ്ഥയിലുള്ള കുട്ടികളെ അദ്ദേഹം ഒരുപാട് ചികിത്സിച്ച് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് പോകാം."

​അന്നുതന്നെ അവർ മനുവിനെ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. ഡോക്ടർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "തുടക്കത്തിലേ കണ്ടുപിടിച്ചത് നന്നായി. കൃത്യമായ കൗൺസിലിംഗും ചികിത്സയും ഉണ്ടെങ്കിൽ മനു പഴയ മനുവാകും."

​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പത്തു ദിവസത്തെ ചികിത്സയ്ക്കും കൗൺസിലിംഗിനും ശേഷം മനുവിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ പ്രകടമായി. അവന്റെ മുഖത്തെ ഇരുട്ടകന്നു, കണ്ണുകളിൽ പഴയ തിളക്കം തിരിച്ചുവന്നു.

​അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച സ്കൂൾ അസംബ്ലിയിൽ സതീശൻ മാഷ് മൈക്കിന് മുന്നിലെത്തി. തൊട്ടടുത്ത് തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച് മനു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളെ," മാഷ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. "ഇത് നമ്മുടെ മനു. ഇടയ്ക്ക് ഏതോ തെറ്റായ വഴിയിൽ അവൻ കാലുതെറ്റി വീണുപോയി. പക്ഷേ തന്റെ തെറ്റ് തിരുത്തി അവൻ ഇന്ന് നമുക്കിടയിലേക്ക് കരുത്തോടെ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ... മയക്കുമരുന്ന് എന്നത് ഒരു കൊടിയ ചതിക്കുഴിയാണ്. കൗതുകത്തിന് വേണ്ടി അതിൽ ഒരു തവണ വീണാൽ പിന്നെ തിരിച്ചുയരുക പ്രയാസമാണ്. ലഹരിയല്ല, നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ് നിങ്ങളെ നയിക്കേണ്ടത്."

​അസംബ്ലിയിൽ നിറഞ്ഞ കൈയടികൾ ഉയർന്നു. ആ കരഘോഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, തന്റെ മകനെ ലഹരിയുടെ മരണച്ചുഴിയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച അധ്യാപകരെ നോക്കി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മനുവിന്റെ അമ്മ ഗേറ്റിനു പുറത്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

​സതീശൻ മാഷ് മനുവിന്റെ തോളിൽ തട്ടി വേദിയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് നടന്നു. അസംബ്ലി പിരിഞ്ഞപ്പോൾ മനു തന്റെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. ഗേറ്റിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്നു കൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാഷും അമ്മയും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു പഴയ മിഠായിപ്പൊതി പുറത്തെടുത്തു. മയക്കുമരുന്നിന്റെ ലോകത്തേക്ക് അവനെ ആദ്യം ആകർഷിച്ച ആ പഴയ ചങ്ങാതി നൽകിയതായിരുന്നു അത്. അവൻ അത് ദൂരേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

​സതീശൻ മാഷ് പൗലോസ് മാഷിന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു: "മാഷേ, നമ്മൾ ഇന്ന് ഒരു കുട്ടിയെ മാത്രമല്ല രക്ഷിച്ചത്, ഒരു കുടുംബത്തെ കൂടിയാണ്. ഓരോ അധ്യാപകനും കണ്ണുതുറന്നിരുന്നാൽ ഈ വിപത്തിനെ നമുക്ക് സ്കൂൾ പടിക്കു പുറത്തു നിർത്താം."

​ആകാശം തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. വെയിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന സ്കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സതീശൻ മാഷ് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: "ലഹരിയല്ല, ജീവിതമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ലഹരിയെന്ന് ഈ കുഞ്ഞുങ്ങൾ തിരിച്ചറിയട്ടെ." ദൂരെ ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ നിന്നും മനുവിന്റെ ചിരി കലർന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ആ ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ മനസ്സിൽ ഇന്നു രാവിലെ അനുഭവിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സമാധാനം വന്നു നിറഞ്ഞു.

V C Ajayakumar

02/03/2026

​