​കറുത്ത സൂര്യൻ

​കറുത്ത സൂര്യൻ

​വൈപ്പിനിലെ മുരുക്കുമ്പുഴ എന്ന കൊച്ചുഗ്രാമം. കായൽക്കാറ്റും ഉപ്പുകാറ്റും ഒന്നിച്ച് തഴുകുന്ന തെങ്ങിൻതോപ്പുകൾ നിറഞ്ഞ പ്രദേശം. ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു സാധാരണ ഓടിട്ട വീട്ടിലായിരുന്നു സജീന്ദ്രന്റെ ജനനം. അച്ഛൻ രാഘവൻ കവലയിൽ ഒരു ചെറിയ പലചരക്ക് കട നടത്തുന്നു, അമ്മ ജാനകി വീട്ടുപണികളുമായി ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നു. അവർക്ക് ദൈവം വൈകി തന്ന ഏകനിധിയായിരുന്നു സജീന്ദ്രൻ.

​കൂർത്ത മൂക്കും തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള, കണ്ടാൽ ലക്ഷണമൊത്തൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. പക്ഷേ, അവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വിപരീതമായി കരിനീലക്കടലിന്റെ  കറുപ്പായിരുന്നു അവന് പ്രകൃതി നൽകിയത്. സ്കൂളിലും കോളേജിലും പഠനത്തിൽ ശരാശരിക്കാരനായിരുന്ന സജീന്ദ്രന്റെ മനസ്സിൽ പക്ഷേ, ആ കറുപ്പ് ഒരു വലിയ മുറിവായി വളർന്നു. കൂട്ടുകാരുടെ തമാശകളും നാട്ടുകാരുടെ നോട്ടങ്ങളും അവനെ സ്വയം ഒരു തടവറയിലാക്കി. അവൻ അന്തർമുഖനായി മാറി.

​"എടാ സജീ... നിന്റെ രൂപം എത്ര സുന്ദരമാണ്!. പക്ഷേ, ആ നിറം മാത്രം ഒരല്പം ഇരുണ്ടുപോയി," കോളേജിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ഒരിക്കൽ വിനു പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി പോലെ തറച്ചുപോയിരുന്നു. കണ്ണാടി നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ സ്വന്തം നിഴലിനെപ്പോലും അവൻ വെറുത്തു.

​"എനിക്ക് ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞ് നല്ല പാലുപോലെ വെളുത്തതായിരിക്കണം. എന്റെ ഈ ശാപം അവന് കിട്ടരുത്," സജീന്ദ്രൻ പലപ്പോഴും വീട്ടിൽ ആത്മഗതം പോലെ പറയുമായിരുന്നു.

​അതുകേട്ട് ഒരിക്കൽ കൂട്ടുകാരൻ ഹരി അവനെ തോളിൽ തട്ടി ഉപദേശിച്ചു: "അതിനെന്താടാ, നീ ഒരു വെളുത്ത സുന്ദരിപ്പെണ്ണിനെ കെട്ടിയാൽ മതി. നിനക്ക് നല്ല വെളുത്തുതുടുത്ത കുട്ടിയുണ്ടാകും." കൂട്ടുകാരൻ വെറുമൊരു തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും സജീന്ദ്രൻ അത് തന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യമായി ഹൃദയത്തിലേറ്റുവാങ്ങി.

​കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞ് കൊച്ചിയിലെ ഒരു സ്വകാര്യ ഫാക്ടറിയിൽ സജീന്ദ്രൻ ജോലിക്ക് കയറിയതോടെ വീട്ടിൽ വിവാഹാലോചനകൾ സജീവമായി.

​"നിങ്ങൾക്ക് നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കാം. പക്ഷേ പെണ്ണിനെ ഞാൻ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കും," സജീന്ദ്രൻ അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

​പിന്നീട് ബ്രോക്കർമാർ കൊണ്ടുവന്ന ഫോട്ടോകളുമായി അവൻ നടന്നു. പെണ്ണിന് പണമോ പദവിയോ വേണമെന്നില്ല, വെളുത്ത നിറമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി—അതായിരുന്നു ഒരേയൊരു ഡിമാൻഡ്. എന്നാൽ പല കാരണങ്ങളാൽ ആലോചനകൾ നീണ്ടുപോയി. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് സജീന്ദ്രന്റെ അപ്പച്ചി ഒരു ആലോചനയുമായി വരുന്നത്.

​"എടാ സജീ, എന്റെ ഒരു പരിചയത്തിൽ നല്ലൊരു കുട്ടിയുണ്ട്, പേര് അഞ്ജന. നിന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ നല്ല പാലുപോലെ വെളുത്ത കുട്ടി. ബി.എ കഴിഞ്ഞതാണ്. കുറച്ചുനാളായി കല്യാണം മുടങ്ങി കിടക്കുകയാ... ജാതകത്തിൽ ചൊവ്വാദോഷമുണ്ടത്രേ."

​അപ്പച്ചിയോടൊപ്പം പെണ്ണുകാണാൻ പോയപ്പോൾ കൂട്ടുകാരൻ ഹരിയാണ് ജാതകം നോക്കിയത്. "ഡാ, ചൊവ്വാദോഷം നിന്റെ ജാതകത്തിലുമില്ലേ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഇത് കൃത്യം മാച്ചാണ്!" ജ്യോതിഷികൂടിയായ ഹരി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​അഞ്ജനയെ കണ്ട മാത്രയിൽ സജീന്ദ്രന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു. പൗർണ്ണമി ചന്ദ്രനെപ്പോലെ വെളുത്തുതുടുത്ത ഒരു പെൺകുട്ടി. അങ്ങനെ വലിയ ആർഭാടങ്ങളില്ലാതെ, കായലോരത്തെ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് അവരുടെ വിവാഹം നടന്നു. താൻ ആഗ്രഹിച്ചപോലത്തെ വെളുത്ത നിറമുള്ള പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കിയപ്പോൾ സജീന്ദ്രൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു തന്റെ ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായം അവസാനിച്ചുവെന്ന്.

​വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം തികയുന്ന വേളയിലാണ് അഞ്ജന പ്രസവിച്ചത്. ആശുപത്രിയിൽ കഴിയുന്ന നാളുകൾ യുഗങ്ങൾ പോലെയാണ് സജീന്ദ്രന് തോന്നിയത്. ലേബർ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ അവൻ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു. മനസ്സിൽ ഒരു വെളുത്ത മാലാഖക്കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം മാത്രമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ നഴ്സ് കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ അവൻ ഓടിച്ചെന്നു.

​"ആൺകുട്ടിയാണ്..." നഴ്സ് പുഞ്ചിരിയോടെ കുഞ്ഞിനെ നീട്ടി.

​സജീന്ദ്രൻ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ നെഞ്ച് ഒന്നു പിടഞ്ഞു. പ്രതീക്ഷകളുടെ കൊട്ടാരങ്ങളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നടിഞ്ഞു. വെളുത്ത അഞ്ജനയുടെ മകൻ കരിമഷി പുരണ്ടതുപോലെ കറുത്തിരിക്കുന്നു! അവന്റെ അതേ മൂക്കും അതേ കണ്ണുകളും... പക്ഷേ നിറം കറുപ്പ്!

​അമ്മ ജാനകി സജീന്ദ്രനെ വിഷമത്തോടെ ഒന്നു നോക്കി. പ്രസവമുറിയിൽ കിടന്ന അഞ്ജനയുടെ അമ്മയുടെ മുഖത്തും സങ്കടം നിഴലിച്ചു.

​"എടാ സജീ... ഇപ്പോഴത്തെ ഈ നിറത്തിലൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല. ജനിച്ചയുടനെ കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെയായിരിക്കും. വളരുമ്പോൾ കുഞ്ഞിന്റെ നിറമൊക്കെ മാറും. നീ സന്തോഷമായിരിക്ക്," അമ്മാവൻ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.

​പക്ഷേ, സജീന്ദ്രന്റെ മനസ്സ് ആ കുഞ്ഞിനെ അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അവൻ കുഞ്ഞിനെ എടുക്കാനോ കൊഞ്ചിക്കാനോ കൂട്ടാക്കിയില്ല. താൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വെറുത്ത ആ കറുപ്പ് സ്വന്തം ചോരയ്ക്ക് കിട്ടിയത് അവന് സഹിക്കാനായില്ല. 'നിറമില്ലാത്തവൻ' എന്ന അപകർഷതാബോധം അവന്റെ മനസ്സിൽ മകനോടുള്ള ഒരു വലിയ അകൽച്ചയായി മാറി.

​അവർ മകന് 'ആദിത്യൻ' എന്ന് പേരിട്ടു. സൂര്യന്റെ പേര്. പക്ഷേ സജീന്ദ്രന് അവൻ ഒരു 'കറുത്ത സൂര്യൻ' മാത്രമായിരുന്നു. ആദിത്യൻ വളർന്നു, എങ്കിലും സജീന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ തണുപ്പ് മാറിയില്ല. സ്കൂളിൽ നല്ല മാർക്കുവാങ്ങി വരുമ്പോഴും, അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തുമ്പോഴും സജീന്ദ്രൻ ഒരു തരം തണുത്ത അകലം പാലിച്ചു. അച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തിനായി കൊതിച്ച ആ കുഞ്ഞു മനസ്സ് പലപ്പോഴും വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. അഞ്ജനയാകട്ടെ, ഭർത്താവിന്റെ ഈ പെരുമാറ്റത്തിൽ എരിഞ്ഞുതീരുകയായിരുന്നു.

​വർഷങ്ങൾ വളരെ വേഗം കടന്നുപോയി. ആദിത്യന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സായി. ഈ ഇടയായി സജീന്ദ്രന് കടുത്ത ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ശരീരം വല്ലാതെ മെലിഞ്ഞുണങ്ങി. വിളറിയ മുഖം. ഒന്നു നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശ്വാസം മുട്ടൽ. ഒരു സാധാരണ പനി വന്നാൽ പോലും ആഴ്ചകളോളം മാറാത്ത അവസ്ഥ. ഒടുവിൽ വീട്ടുകാരുടെയും ഹരിയുടെയും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ടൗണിലെ വലിയൊരു മൾട്ടി സ്പെഷ്യാലിറ്റി ആശുപത്രിയിൽ അവനെ പ്രവേശിപ്പിച്ചു.

​വിദഗ്ദ്ധമായ രക്തപരിശോധനകളും മജ്ജ പരിശോധനയും (Bone marrow test) കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ട് വന്ന ദിവസം. ഡോക്ടർ സജീന്ദ്രന്റെ അച്ഛനെയും ബന്ധുക്കളെയും കാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു. 

​മുഖവുരയില്ലാതെ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു: "സജീന്ദ്രന് 'അപ്ലാസ്റ്റിക് അനീമിയ' (Aplastic anemia) എന്ന ഗുരുതരമായ രോഗമാണ്. ശരീരത്തിൽ ആവശ്യത്തിന് ചുവന്ന രക്തകോശങ്ങളും പ്ലേറ്റ്‌ലെറ്റുകളും ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ അയാളുടെ മജ്ജയ്ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. രോഗം വളരെ അഡ്വാൻസ്ഡ് സ്റ്റേജിലാണ്. ഇതിനൊരു ശാശ്വത പരിഹാരം മജ്ജ മാറ്റിവെക്കൽ (Bone marrow transplantation) മാത്രമാണ്. അതിന് അനുയോജ്യമായ സ്റ്റം സെല്ലുകൾ നൽകാൻ പറ്റിയ ഒരു ദാതാവിനെ നമുക്ക് എത്രയും വേഗം കണ്ടെത്തണം. ഇല്ലെങ്കിൽ..." ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകൾ അപൂർണ്ണമായി നിന്നു.

​ആ വാർത്ത ആ കുടുംബത്തെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും രക്തസാമ്പിളുകൾ പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ, ആരുടേതും സജീന്ദ്രന്റെ ശരീരവുമായി ഒത്തുപോയില്ല. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്തോറും സജീന്ദ്രന്റെ ജീവൻ വലിഞ്ഞുമുറുകി. അവൻ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടു കിടന്നു.

​ഒടുവിൽ ഡോക്ടർമാർ ഒരു വഴി നിർദ്ദേശിച്ചു: "തൽക്കാലം ഏറ്റവും അടുത്ത രക്തബന്ധമുള്ള മകന്റെ സ്റ്റം സെല്ലുകൾ പരിശോധിക്കാം. പകുതിയെങ്കിലും മാച്ച് ആയാൽ നമുക്ക്  സ്റ്റം സെൽ ട്രാൻസ്പ്ലാന്റേഷനുമായി മുന്നോട്ട് പോകാം."

​അതുവരെ താൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത, കറുത്തവനെന്ന് പറഞ്ഞ് അകറ്റിനിർത്തിയ തന്റെ പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുകാരൻ മകന്റെ കൈപിടിച്ച് അഞ്ജന ലാബിലേക്ക് നടക്കുന്നത് സജീന്ദ്രൻ ഐ.സി.യുവിന്റെ ജനാലയിലൂടെ നോക്കിക്കണ്ടു. ആ കുട്ടിക്ക് സൂചികളെ പേടിയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവൻ കരയാതെ, അമ്മയുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ച് നടന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ സജീന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ ആദ്യമായി നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. താൻ ഒരു നല്ല അച്ഛനായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം അവന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ കുത്തിനോവിച്ചു.

​പരിശോധനാ ഫലം വന്നു. ഡോക്ടർമാരുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതവും സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു. മകന്റെ സ്റ്റം സെല്ലുകൾ സജീന്ദ്രന് നൂറു ശതമാനവും കൃത്യമായി യോജിക്കുന്നതായിരുന്നു!

​ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, പച്ചക്കുപ്പായമിട്ട കുഞ്ഞു മാന്ത്രികനെപ്പോലെ ആദിത്യൻ അച്ഛന്റെ അരികിൽ വന്നു. അവൻ തന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ വിളറിയ കവിളുകളിൽ തൊട്ടു.

​"അച്ഛാ... പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ. ഡോക്ടർ  പറഞ്ഞു എന്റെ ചോര തന്നാൽ അച്ഛന്റെ അസുഖം മാറുമെന്ന്. എന്റെ ചോര തന്ന് ഞാൻ അച്ഛനെ സുഖമാക്കും." കുട്ടി നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​ആ വാക്കുകൾ സജീന്ദ്രന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ് ചെന്നുകയറിയത്. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി. രൂപത്തിലോ വെളുത്ത നിറത്തിലോ അല്ല, സ്നേഹത്തിലാണ് കാര്യമെന്നും, തന്നെ മരണത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ പോകുന്നത് താൻ വെറുത്ത ആ 'കറുത്ത നിറക്കാരൻ' തന്നെയാണെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​മകന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ജീവന്റെ കണികകൾ, ആ കറുത്ത ചോരയിലെ കോശങ്ങൾ സജീന്ദ്രന്റെ മജ്ജയിൽ പുതിയ രക്തം ഉത്പാദിപ്പിച്ചു. അത് അവന് പുതുജന്മം നൽകി.

​ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയ സജീന്ദ്രൻ ആദ്യം ചെയ്തത് ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്ന തന്റെ മകനെ ഓടിച്ചെന്ന് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. ആ കറുത്ത മുഖത്ത്, കണ്ണീരോടെ ഉമ്മകൾ നൽകുമ്പോൾ സജീന്ദ്രന്റെ ഉള്ളിലെ അപകർഷതാബോധത്തിന്റെ ഇരുട്ട് പൂർണ്ണമായും വിട്ടൊഴിഞ്ഞിരുന്നു.

​ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിറം തന്റെ മകന്റേതാണെന്നും, അവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം തന്ന 'കറുത്ത സൂര്യൻ' ആണെന്നും സജീന്ദ്രൻ മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കായൽക്കാറ്റിന് അപ്പോൾ അഭൗമമായ ഒരു കുളിർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.

V C Ajayakumar 

15/05/2026