അനിതമാർ ബാക്കിയാകുന്നത്

അനിതമാർ ബാക്കിയാവുന്നത് 

​ദൈവമേ! ഇതുപോലെത്തെ ഒരു അവസ്ഥയിലൂടെ ആണല്ലോ അനിതേച്ചിയും കടന്നുപോയത്.

​തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള പ്രണയത്തെ പറ്റി എന്നോടാണ് ചേച്ചി ആദ്യമായിട്ട് പറയുന്നത്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ പ്രായവ്യത്യാസമില്ലാത്തതിനാൽ എല്ലാം തുറന്നുപറയാവുന്ന കൂട്ടുകാരെപ്പോലെയായിരുന്നു. അച്ഛനും അമ്മയും വീട്ടിലില്ലാത്ത ഒരു ദിവസമാണ് ചേച്ചി ആ രഹസ്യം എന്നോട് വെളിപ്പെടുത്തിയത്. അവൾ സ്നേഹിക്കുന്ന സതീഷിനെക്കുറിച്ച്, അവന് ജോലി കിട്ടിയതിനെക്കുറിച്ച്...

​പക്ഷേ, അതൊരു ഹൈഡ്രജൻ ബോംബ് പൊട്ടിച്ച പ്രതീതിയായിരുന്നു എന്നിലുണ്ടാക്കിയത്. ജാതിയിലും പാരമ്പര്യത്തിലും ഒട്ടും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത അച്ഛൻ ഈ ബന്ധം അംഗീകരിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. "അച്ഛൻ സമ്മതിക്കില്ല ചേച്ചി, നിനക്ക് അത്ര നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകേണ്ടി വരും" എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചി ഞെട്ടിപ്പോയി. തനിക്ക് കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അച്ഛനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാമെന്നും അവൾ വിശ്വസിച്ചു.

​പിറ്റേന്ന് രാത്രി അത്താഴത്തിന് മുമ്പ് അവൾ പേടിച്ചു പേടിച്ച് അച്ഛനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ മറുപടി ഒരു ആട്ടലായിരുന്നു. "അവന്റെ അച്ഛൻ നമ്മുടെ കുടിയാൻ ആയിരുന്നു, നമ്മുടെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്തവർ!" അച്ഛന്റെ ദേഷ്യത്തിന് മുന്നിൽ ചേച്ചിയുടെ കണ്ണീര് വിലപ്പോയില്ല.

​മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ സന്തോഷവാനായി വന്നു. ചേച്ചിക്ക് ഒരു കല്യാണാലോചന വന്നിരിക്കുന്നു. ഗൾഫുകാരൻ, നല്ല തറവാട്, പൈസയുള്ള കുടുംബം. പക്ഷേ, വന്ന ചെറുക്കനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ചേച്ചിയുമായി വലിയ പ്രായവ്യത്യാസം തോന്നിയിരുന്നു. അനിത അമ്മയോട് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു, "അമ്മേ എനിക്ക് ഈ ബന്ധം വേണ്ട, എനിക്ക് സതീഷിനെ മതി." പക്ഷേ അച്ഛന്റെ വാക്കിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും നിസ്സഹായരായിരുന്നു.

​ആർഭാടമായി ആ കല്യാണം നടന്നു. ഗൾഫുകാരൻ ഹരിദാസിന്റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം അനിതയ്ക്ക് ഒരു ഭാരമായി തോന്നി. വൈകാതെ അവൾ ഗർഭിണിയായി. ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവളുടെ മുഖത്ത് അല്പം ആശ്വാസം കണ്ടത്.

​പക്ഷേ, വിധി അവിടെയും അവളെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു. ഹരിദാസ് ഇടയ്ക്കിടെ നാട്ടിൽ വരുന്നത് എന്തിനാണെന്ന അന്വേഷണം ചെന്നെത്തിയത് ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു സത്യത്തിലേക്കാണ്. ഹരിദാസിന് മറ്റൊരു ബന്ധമുണ്ടെന്നും അതിൽ ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടെന്നും അറിഞ്ഞതോടെ അനിത തകർന്നുപോയി. അന്ന് കുഞ്ഞുമായി ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയതാണ് എന്റെ ചേച്ചി.

​വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ആദിത്യന്റെ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണത്തലേന്ന് ഞാൻ അവന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി അവിടെ നടന്ന ഒരു കാഴ്ച എന്നെ ഇന്നും വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്...

​അന്ന് രാത്രി കറണ്ട് പോയപ്പോൾ ഉഷ്ണവും കൊതുകുശല്യവും കാരണം ഉറക്കം വരാതെ ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ഒരാൾ ബൈക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ട് വരുന്നത് കണ്ടു. പിന്നാലെ ഒരു പെൺകുട്ടി ബാഗുമായി ഓടിവന്നു ബൈക്കിൽ കയറി അപ്രത്യക്ഷയായി. ആരോ ബന്ധുക്കളായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി ഞാനത് കാര്യമാക്കിയില്ല.

​പക്ഷേ നേരം വെളുത്തപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ വീട്ടിൽ കരച്ചിലായിരുന്നു. അവന്റെ പെങ്ങളെ കാണാനില്ല! അവളുടെ ഒരു കത്തും അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു: "എന്റെ നല്ല ജീവിതമാണ് നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ എന്നെ തിരഞ്ഞ് വരരുത്, എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ കൂടെ ഞാൻ പോകുന്നു."

​ആ വീട് ഒരു മരണവീട് പോലെയായി. ആദിത്യൻ തകർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: "എടാ, ചേച്ചിയുടെ ഇഷ്ടമല്ലേ നമ്മൾ നോക്കേണ്ടത്? അവളുടെ ജീവിതം അവൾ തിരഞ്ഞെടുക്കട്ടെ." എനിക്ക് എന്റെ അനിതേച്ചിയുടെ തകർന്ന ജീവിതമായിരുന്നു അപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നത്. വീട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടി ഇഷ്ടങ്ങൾ ബലികൊടുത്ത ചേച്ചി ഇന്ന് ഒരു കുഞ്ഞുമായി സങ്കടക്കടലിലാണ്.

​തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അനിതേച്ചി ജനലിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ പെങ്ങൾ ഇറങ്ങിപ്പോയ വാർത്ത അറിഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചി ചോദിച്ചു: "ഞാൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ടെന്തായി അനീഷേ? ഇന്ന് അവൾ എടുത്ത തീരുമാനം അന്ന് ഞാൻ എടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ജീവിതം ഇങ്ങനെയാകുമായിരുന്നില്ല."

​ചേച്ചിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും ചുടുകണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ 'ഈഗോ' തകർത്തത് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതമായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിത തീരുമാനങ്ങൾ അവരുടേതായിരിക്കണമെന്ന ബോധം കുടുംബങ്ങൾ എന്നാണ് ഉൾക്കൊള്ളുക?

​ജീവിതം എത്ര ചെറുതായാലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം സന്തോഷമായിരിക്കാൻ കഴിയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ അനിതമാരെപ്പോലെ നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയാകും.

V C Ajayakumar 

07/03/2026