പൂക്കൾ കാത്തുവെച്ച ഒരാൾ

​പൂക്കൾ കാത്തുവെച്ച ഒരാൾ

​മൂവാറ്റുപുഴ ടൗണിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, മാറാടിയിലെ കുന്നിൻചരിവിലുള്ള 'ശാന്തിനിലയം' എന്ന വീട് അതിന്റെ പേരിന് വിപരീതമായിട്ടായിരുന്നു നാട്ടുകാർക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതിനു കാരണം ആ വീട്ടിലെ ഏക താമസക്കാരനായ റിട്ടയേർഡ് കൃഷി ഓഫീസർ ദാസേട്ടനായിരുന്നു. ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ, എപ്പോഴും മുഖത്ത് ഗൗരവം തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന ഒരാൾ.

​വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ സുമതി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ആ വീട് ശരിക്കും ഒരു ശാന്തിനിലയമായിരുന്നു. സുമതിക്കൊപ്പം നട്ടുനനച്ചു വളർത്തിയതായിരുന്നു ആ മുറ്റത്തെ ഓരോ ചെടിയും. അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് ക്യാൻസർ രോഗത്തെത്തുടർന്ന്  സുമതി വിട്ടുപിരിഞ്ഞതോടെ ദാസേട്ടൻ ആ വീട്ടിൽ തനിച്ചായി. ഏക മകൻ ലണ്ടനിൽ സ്ഥിരതാമസമാണ്. ഇടയ്ക്കുള്ള ഫോൺ കോളുകൾക്കപ്പുറം ദാസേട്ടന്റെ ലോകം ആ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിലായി ചുരുങ്ങി. ഭാര്യയുടെ ഓർമ്മകൾ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ പൂച്ചെടികളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് പ്രാണവായു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം ആ പൂക്കളിൽ ആരെങ്കിലും തൊടുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല.

​"എന്റെ പറമ്പിലെ പൂവ് പറിക്കാൻ ആരും ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട," ഇതായിരുന്നു ദാസേട്ടന്റെ അലിഖിത നിയമം.

​കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ദാസേട്ടൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പുലർച്ചെ അഞ്ചര മണിയാകുമ്പോൾ മതിലിനോട് ചേർന്നുള്ള തെച്ചിപ്പൂക്കൾ ആരോ മോഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാര്യയുടെ ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി ആരോ കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. മോഷ്ടാവിനെ പിടികൂടാൻ അദ്ദേഹം ഉറക്കമിളച്ച് കാത്തിരുന്നു. പക്ഷേ, നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ പൂക്കൾ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കും, മോഷ്ടാവിനെ കാണുകയുമില്ല.

​അവസാനം ദേഷ്യം മൂത്ത് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു: "നാളെ മതിലിനു മുകളിൽ കുപ്പിച്ചില്ലുകൾ പതിപ്പിക്കണം. അപ്പോൾ കാണാം ആ കള്ളനെ."

​പിറ്റേന്നുതന്നെ ആളെനിർത്തി മതിലിനുമുകളിൽ കുപ്പിച്ചില്ല് നിരത്തിച്ചു. പക്ഷേ ആ രാത്രിയിൽ വിധി മറ്റൊന്നാണ് കരുതിവെച്ചിരുന്നത്. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ ദാസേട്ടന് നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. ലണ്ടനിലുള്ള മകനെ ഒന്ന് വിളിക്കാൻ ഫോൺ എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും ദാസേട്ടൻ തറയിലേക്ക് കുഴഞ്ഞുവീണു. ബോധം മറയുന്നതിന് മുൻപ് മതിൽ ചാടി ഒരാൾ തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വരുന്നത് അദ്ദേഹം മങ്ങലോടെ കണ്ടു.

​കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ദാസേട്ടൻ മൂവാറ്റുപുഴയിലെ ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു. അടുത്തുതന്നെ തന്റെ അയൽവാസി കിരൺ ഇരിപ്പുണ്ട്. ഐ.ടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന കിരൺ അടുത്ത കാലത്താണ് അവിടെ താമസം തുടങ്ങിയത്.

​"ദാസേട്ടാ, പേടിക്കണ്ട. ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല. ഞാൻ മകനെ വിളിച്ചിരുന്നു, അവൻ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ നാട്ടിലെത്തും," കിരൺ ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​"എനിക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്?" ദാസേട്ടൻ പാരവശ്യത്തോടെ അന്വേഷിച്ചു.

​"അതൊന്നുമില്ല ദാസേട്ടാ, ചെറിയൊരു ബ്ലോക്ക് ആയിരുന്നു. തക്ക സമയത്ത് ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാൻ പറ്റി."

​ദാസേട്ടൻ കിരണിന്റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. കൈപ്പത്തിയിൽ ഒരു വലിയ ബാൻഡേജ് ഇട്ടിരിക്കുന്നു. "നിനക്ക്... നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി?" ദാസേട്ടൻ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​കിരൺ അല്പം ജാള്യതയോടെ തല താഴ്ത്തി. "അത്... ദാസേട്ടന്റെ മതിൽ ചാടിയപ്പോൾ കുപ്പിച്ചില്ല് കൊണ്ടതാണ്. ക്ഷമിക്കണം ദാസേട്ടാ, എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ ഞാനായിരുന്നു മതിൽ ചാടി വന്ന് പൂക്കൾ പറിച്ചിരുന്നത്."

​ദാസേട്ടൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

​കിരൺ തുടർന്നു: "നമ്മുടെ മാറാടി കവലയിലുള്ള ആ ചെറിയ അനാഥാലയമില്ലേ? അവിടുത്തെ കുട്ടികൾക്ക് രാവിലെ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പൂക്കൾ വേണം. ദാസേട്ടന്റെ ഭാര്യ സുമതി ചേച്ചി ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എന്നും രാവിലെ അവർക്ക് പൂക്കൾ പറിച്ചു നൽകുമായിരുന്നു. ചേച്ചി പോയതോടെ ആ കുട്ടികൾക്ക് പൂക്കൾ ഇല്ലാതായി. ദാസേട്ടനോട് ചോദിക്കാൻ അവർക്ക് പേടിയായതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ദിവസവും പൂക്കൾ പറിച്ചു കൊണ്ടുപോയിരുന്നത്. ഇന്ന് പൂവ് പറിക്കാൻ വന്നപ്പോഴാണ് ദാസേട്ടൻ വീണു കിടക്കുന്നത് ജനാലയിലൂടെ കണ്ടത്."

​താൻ പൂക്കൾ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത് സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയിലാണെന്നും, തന്റെ ഭാര്യ പകർന്നുനൽകിയ സ്നേഹം താൻ മതിലുകെട്ടി തടയുകയായിരുന്നുവെന്നും ദാസേട്ടൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. താൻ പതിപ്പിച്ച കുപ്പിച്ചില്ലുകൾ തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന കൈകളെ മുറിവേൽപ്പിച്ചതോർത്തപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് കുറ്റബോധം തോന്നി.

​ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ ദാസേട്ടൻ ആദ്യം ചെയ്തത് മതിലിനു മുകളിലെ ആ കുപ്പിച്ചില്ലുകൾ ഓരോന്നായി അടർത്തിമാറ്റുകയായിരുന്നു. 'പൂ പറിക്കരുത്' എന്ന പഴയ ബോർഡ് അദ്ദേഹം എടുത്തുമാറ്റി. പകരം, റോഡിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന തെച്ചിമരത്തിന് താഴെ തടിയിൽ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ സ്റ്റാൻഡ് അദ്ദേഹം പണിഞ്ഞു വെച്ചു.

​ഇപ്പോൾ എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ ദാസേട്ടൻ തന്റെ തോട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല പൂക്കൾ പറിച്ച് ഒരു കുട്ടയിലാക്കി ആ സ്റ്റാൻഡിൽ വെക്കും. അതിനൊപ്പം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും ഉണ്ടാകും:

​"സുമതിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി കുട്ടികൾക്ക്... സ്‌നേഹത്തോടെ ദാസേട്ടൻ."

​ലണ്ടനിൽ നിന്ന് മകൻ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് പഴയ ഗൗരവക്കാരനായ അച്ഛനെയല്ല, മറിച്ച് മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾക്കൊപ്പം ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ദാസേട്ടനെയാണ്. മാറാടിയിലെ ആ വീട് ഇപ്പോൾ വായുവിലെ നന്ത്യാർവട്ടത്തിന്റെ മണത്തിനൊപ്പം സ്നേഹവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ യഥാർത്ഥ 'ശാന്തിനിലയം' ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു.

V C Ajayakumar 

12/04/2026