​ഒറ്റയ്ക്കാകാത്ത ഓർമ്മകൾ

​പാലാ-കൂത്താട്ടുകുളം ഹൈവേയിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി മോനിപ്പള്ളി എന്ന ഗ്രാമത്തിലെ 'റോസൂസ് ' എന്ന വീട്. ആ വീടിന്റെ വരാന്തയിലെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്ന് കുരിയച്ചൻ പണ്ട് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ആവടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ ക്വാർട്ടേഴ്സിനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുകയായിരുന്നു.

​തമിഴ്നാട്ടിലെ ആവടിയിലുള്ള ഇന്ത്യൻ ഓർഡ്നൻസ് ഫാക്ടറിയിലായിരുന്നു കുരിയച്ചന് ജോലി. ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്കും അവിടെയായിരുന്നു. സൈനിക വാഹനങ്ങളും ടാങ്കുകളും നിർമ്മിക്കുന്ന ആ കൂറ്റൻ ഫാക്ടറിയിലെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിലും, വൈകുന്നേരം തിരികെ എത്തുമ്പോൾ റോസമ്മയും മൂന്ന് മക്കളും കാത്തിരിക്കുന്ന ആ കൊച്ചു ക്വാർട്ടേഴ്സ് ഒരു സ്വർഗ്ഗമായിരുന്നു. മക്കളായ ടോമിയും ജിംസണും ഷെറിയും തമിഴ് കലർന്ന മലയാളം സംസാരിച്ച് വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന കാലം. തമിഴ് സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ആഘോഷിച്ച പൊങ്കലും, ഫാക്ടറിയിലെ ക്രിസ്മസ് കരോളും കുരിയച്ചന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നും പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

​സർവീസിൽ നിന്നും വിരമിച്ചപ്പോൾ, സ്വന്തം മണ്ണിൽ മക്കളോടൊപ്പം ജീവിക്കണമെന്ന മോഹവുമായാണ് മോനിപ്പള്ളിയിൽ ഈ വീട് വെച്ച് താമസം തുടങ്ങിയത്. എന്നാൽ കാലം കരുതിവെച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

​മക്കൾ വളർന്നു, ചിറകുകൾ മുളച്ചപ്പോൾ അവർ ഓരോ ദിശയിലേക്ക് പറന്നു. മൂത്തവൻ ടോമി കാനഡയിൽ സെറ്റിലായി. രണ്ടാമൻ ജിംസൺ മുംബൈയിൽ ഒരു മൾട്ടി നാഷണൽ കമ്പനിയിൽ. ഏക മകൾ ഷെറിയെ തിരുവനന്തപുരത്തേക്കാണ് വിവാഹം കഴിച്ചു വിട്ടത്. ഓരോ വർഷവും ഈസ്റ്ററിനും ക്രിസ്മസിനും മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും എത്തുമ്പോൾ മോനിപ്പള്ളിയിലെ വീട് ആവടിയെപ്പോലെ ശബ്ദമുഖരിതമാകും. ആ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു കുരിയച്ചന്റെ ജീവവായു.

​എന്നാൽ ഈ ഈസ്റ്ററിന് കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു.

​ആദ്യം വിളിച്ചത് കാനഡയിൽ നിന്നുള്ള ടോമിയാണ്. "അപ്പച്ചാ, മോന് എക്സാമാണ്. ഇത്തവണ വരാൻ പറ്റില്ല." കുരിയച്ചൻ ഉള്ളിലെ സങ്കടം മറച്ചുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു: "സാരമില്ലെടാ, പഠിത്തമല്ലേ വലുത്."

​പിന്നാലെ ജിംസൺ വിളിച്ചു: "ലീവ് കിട്ടിയില്ല അപ്പച്ചാ, ക്രിസ്മസിന് നമുക്ക് അടിച്ചുപൊളിക്കാം." ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ഈസ്റ്റർ തലേന്ന് ഷെറിയുടെ വിളിയും വന്നു. "തോമസിന്റെ അപ്പച്ചന് നല്ല സുഖമില്ല. നിങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് പോരുമോ?". "ഞങ്ങൾ ഈ വയസ്സാംകാലത്ത് എങ്ങോട്ടുമില്ല മോളെ," എന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെക്കുമ്പോൾ കുരിയച്ചന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്ന് മക്കളും പേരമക്കളുമുണ്ടായിട്ടും ഒരു ഈസ്റ്റർ ദിനത്തിൽ തങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയല്ലോ എന്ന വിചാരം അദ്ദേഹത്തെ തളർത്തി.

​"റോസമ്മേ, ഈ ഈസ്റ്ററിന് നമ്മൾ രണ്ടുപേരല്ലേയുള്ളൂ. നീ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കി കഷ്ടപ്പെടണ്ട. നമുക്ക് ടൗണിലെ ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം," കുരിയച്ചൻ മടുപ്പോടെ പറഞ്ഞു.

​അടുക്കളയിൽ അപ്പമുണ്ടാക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്ന റോസമ്മ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. എന്നിട്ട് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അത് വേണ്ട കുരിയച്ചാ. ആണ്ടിലൊരിക്കൽ വരുന്ന ഈസ്റ്ററല്ലേ? നമ്മൾ പള്ളിയിൽ പോകും, ഇവിടെ ആഹാരവും ഉണ്ടാക്കും. ആർക്കറിയാം അടുത്ത വർഷം നമ്മൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന്? ഈ വീടിന്റെ വിളക്ക് കെടുത്തണ്ട."

​റോസമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കുരിയച്ചന്റെ ഉള്ളുലച്ചു. പിറ്റേന്ന് ഈസ്റ്റർ പുലർച്ചെ അവർ പള്ളിയിൽ പോയി വന്നു. വീട് ശാന്തമായിരുന്നു. പതിവുപോലെ മക്കളുടെ ബഹളമോ കൊച്ചുമക്കളുടെ കളിചിരികളോ ഇല്ല. ആഹാരം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ കുരിയച്ചന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

​പെട്ടെന്ന് ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കുരിയച്ചൻ ജനലിലൂടെ നോക്കി. ടോമിയോ ജിംസണോ അല്ല. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയത് തന്റെ പഴയ ആവടിയിലെ സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന രാമനാഥനും കുടുംബവുമായിരുന്നു!

​"കുരിയച്ചാ... എപ്പടി ഇരിക്കെ?" തമിഴ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ രാമനാഥൻ വിളിച്ചു കൂവി. അവർ ശബരിമല ദർശനം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങും വഴി കുരിയച്ചനെ കാണാൻ കയറിയതാണ്.

​പിന്നീടുള്ള മണിക്കൂറുകൾ ആ വീട് വീണ്ടും ആവടിയായി മാറി. പഴയ ഫാക്ടറി വിശേഷങ്ങളും, തമിഴ് പാട്ടുകളും, റോസമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ സ്പെഷ്യൽ പോത്തിറച്ചിയും അപ്പവും പങ്കുവെച്ച് അവർ ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞു. മക്കൾ വരാത്തതിന്റെ ശൂന്യത ആ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ നികത്തി.

​അവർ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുരിയച്ചൻ റോസമ്മയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

"നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ റോസമ്മേ. വിളക്ക് കെടുത്താതിരുന്നതുകൊണ്ടാണല്ലോ ആവടിയിലെ ചങ്ങാതിമാർ ഈ വഴി വന്നത്."

​മക്കൾ ദൂരെയാണെങ്കിലും, ഓർമ്മകളുടെയും സൗഹൃദങ്ങളുടെയും വലിയൊരു ലോകം തങ്ങൾക്കു ചുറ്റുമുണ്ടെന്ന് കുരിയച്ചൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ഈസ്റ്റർ വൈകുന്നേരം മോനിപ്പള്ളിയിലെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് കുരിയച്ചൻ വീണ്ടും ആവടിയിലെ പഴയ പാട്ടുകൾ മൂളാൻ തുടങ്ങി. ഇത്തവണ ആ പാട്ടിന് സങ്കടത്തിന്റെ ഭാരമില്ലായിരുന്നു.

V C Ajayakumar 

07/04/2026