​പച്ചത്തുരുത്തിലെ മനുഷ്യർ

​ആലുവപ്പുഴയുടെ ഒരു കൈവഴി ശാന്തമായി വളഞ്ഞുതിരിയുന്നിടത്തായിരുന്നു 'തണൽ' എന്ന ആ കൊച്ചു ഫ്ലാറ്റ് സമുച്ചയം. കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളിൽ പതിവുള്ള, തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ മനുഷ്യന്റെ മരണംപോലും അറിയാത്ത ആധുനിക അന്യവൽക്കരണത്തിന്റെ നിഴൽപോലും അവിടെ വീണിരുന്നില്ല. റിട്ടയേർഡ് സ്കൂൾ അധ്യാപകനായ മാധവൻ മാഷിന്റെ ദീർഘവീക്ഷണവും, ഐ.ടി ജീവനക്കാരിയായ മീരയുടെ ആധുനിക ചിന്തകളും, പ്രവാസജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ റഹീമിക്കയുടെ കരുതലും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ വിരിഞ്ഞ ഒരു 'കമ്മ്യൂണിറ്റി ലിവിങ്' മാതൃകയായിരുന്നു അത്.

​അവിടെ ഇരുപതോളം കുടുംബങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തമായി ഫ്ലാറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ ഒരു തറിയിൽ നെയ്തെടുത്ത ഒരൊറ്റ തുണിപോലെ പരസ്പരം കോർത്തിണക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. അവിടുത്തെ വലിയ പൊതു അടുക്കളയിൽ ഞായറാഴ്ചകളിൽ അവർ ഒത്തുകൂടുമ്പോൾ അതൊരു ഉത്സവമായി മാറും. റഹീമിക്കയുടെ ബിരിയാണിയും, മാഷിന്റെ വീട്ടിലെ സാമ്പാറും, മീരയുടെ സ്പെഷ്യൽ കേക്കുമെല്ലാം ഒരേ മേശപ്പുറത്ത് നിരക്കും. ടെറസ്സിലെ പച്ചക്കറിത്തോട്ടത്തിൽ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും ഒരുമിച്ച് കൃഷിക്കിറങ്ങും.  മണ്ണറിയാത്ത പുതുതലമുറയ്ക്ക് അതൊരു പാഠശാലയായിരുന്നു. 'തണലിൽ' കുട്ടികൾക്ക് ഏത് വീട്ടിലും ഭയമില്ലാതെ കയറിച്ചെല്ലാം; അവിടുത്തെ മുത്തശ്ശന്മാരുടെയും മുത്തശ്ശിമാരുടെയും മടിയിലിരുന്ന് കഥകൾ കേൾക്കാം, കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങാം.

​അക്കൊല്ലത്തെ കാലവർഷം വിചാരിച്ചതിലും കനത്തതായിരുന്നു. രണ്ടുദിവസമായി ആകാശം കറുത്തിരുണ്ട് തോരാതെ പെയ്യുകയായിരുന്നു. പുഴയിലെ ജലനിരപ്പ് അപകടകരമാംവിധം ഉയരാൻ തുടങ്ങിയതോടെ നാട് ഭീതിയിലായി. രാത്രി പത്തുമണിയായപ്പോഴേക്കും ഒരു വലിയ ഇടിമിന്നലോടെ ഫ്ലാറ്റിലെ വൈദ്യുതി ബന്ധം പൂർണ്ണമായി വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. തൊട്ടുപിന്നാലെ മൊബൈൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളും നിശ്ചലമായി. പുറംലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടഞ്ഞ്, ആ നഗര മധ്യത്തിൽ അവർ പെട്ടെന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി.

​സാധാരണ ഫ്ലാറ്റുകളിലായിരുന്നെങ്കിൽ ആളുകൾ സ്വന്തം വാതിലുകൾ  പൂട്ടി, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഭയന്ന് വിറച്ചിരിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ 'തണലിൽ' കാര്യങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

​റഹീമിക്ക തന്റെ വലിയ എമർജൻസി ലൈറ്റും തെളിച്ച് താഴത്തെ പൊതുഹാളിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മാധവൻ മാഷ് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വടികൊണ്ട് ഓരോ വാതിലിലും മുട്ടി ശാന്തവും എന്നാൽ ദൃഢവുമായ ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:

​"ആരും പേടിക്കേണ്ട.  നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുണ്ട്. വെള്ളം താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് കയറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളുമായി എല്ലാവരും മുകളിലെ നിലകളിലേക്ക് വരൂ..."

​ആ ശബ്ദം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരുടെ ഉള്ളിലെ കാർമേഘങ്ങളെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. അടുത്ത ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ ആ മനുഷ്യർ ഒരൊറ്റ ശരീരമായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്. യുവാക്കൾ താഴത്തെ നിലയിലുണ്ടായിരുന്ന കാറുകളും ഇരുചക്രവാഹനങ്ങളും തള്ളി ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റി. മീരയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഇൻവെർട്ടറിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ കുട്ടികൾക്കും പ്രായമായവർക്കും ആവശ്യമായ ചൂടുപാലും പലഹാരങ്ങളും തയ്യാറാക്കി. ഭയം കുട്ടികളെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ മുതിർന്നവർ അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പാട്ടുകളും തമാശക്കഥകളുമായി അവരെ ഉറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​രാത്രി രണ്ടുമണിയോടെ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായി. മൂന്നാം നിലയിലെ ജാനകിയമ്മയ്ക്ക് കടുത്ത ശ്വാസംമുട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ആസ്മ രോഗിയായ അവരുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഇൻഹേലർ തീർന്നുപോയിരുന്നു. ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോൾ താഴെ മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നു. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ വണ്ടികളില്ല, ഒരു ഡോക്ടറെയോ ആംബുലൻസിനെയോ വിളിക്കാൻ ഫോണിൽ റേഞ്ചുമില്ല.

​ഹാളിൽ പെട്ടെന്ന് പരിഭ്രാന്തി പടർന്നു. ജാനകിയമ്മയുടെ മകൾ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കരയാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഡോക്ടർ അരുൺ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഇടപെട്ടു. അദ്ദേഹം ഇരുട്ടിലൂടെ ഓടിപ്പോയി തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് കിറ്റുമായി തിരിച്ചെത്തി. ആ സമയം മറ്റേതോ നിലയിൽ നിന്ന് റോണി എന്ന യുവാവ് തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പുതിയ ഇൻഹേലറുമായി ഓടിവന്നു. ഡോക്ടർ അരുണിന്റെ കൃത്യസമയത്തുള്ള പരിചരണവും റോണിയുടെ കരുതലും ജാനകിയമ്മയ്ക്ക് ജീവൻ നൽകി. മിനിറ്റുകൾക്കകം അവരുടെ ശ്വാസമെടുപ്പ് സാധാരണ നിലയിലായി.

​കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണീരോടെ ജാനകിയമ്മ അരുണിന്റെയും റോണിയുടെയും കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:

"നിങ്ങളൊക്കെ കൂടെയുള്ളതാ മക്കളേ എന്റെ ബലം... ഈ തണലില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ജീവൻ..." അവരെയവർ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പ്രകൃതി ശാന്തമായി. മഴ ശമിച്ചു, പുഴയിലെ വെള്ളം പതുക്കെ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. രാത്രിയിലെ അലച്ചിലിനൊടുവിൽ ഹാളിലെ പായകളിൽ പരസ്പരം ചാരിയുറങ്ങിയിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങളിലേക്ക് പുതിയൊരു പുലരിയുടെ സൂര്യപ്രകാശം അടിച്ചു കയറി.

​എല്ലാവരും ചൂടുചായ ഗ്ലാസുകളുമായി ഹാളിലെ വലിയ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നഗരത്തിലെ മറ്റ് വലിയ അപ്പാർട്ട്മെന്റുകളിൽ ആളുകൾ അപ്പോഴും ഭീതിയോടെ ജനലഴികൾക്കിടയിലൂടെ മാത്രം പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഒറ്റപ്പെട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ 'തണലിലെ' മനുഷ്യർ പരസ്പരം കൈകോർത്തു പിടിച്ച്, ആശ്വാസത്തോടെ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

​അവർ അന്നൊരു വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു—കോടികൾ മുടക്കി കെട്ടുന്ന വലിയ മതിൽക്കെട്ടുകളോ, തോക്കേന്തിയ സുരക്ഷാ ഗാർഡുകളോ അല്ല; പ്രകൃതിയുടെ ഏത് മഹാവിപത്തിലും തങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് കൂടെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ ഈ 'കൂട്ടായ്മ'യും സ്നേഹവും മാത്രമാണെന്ന്. സ്വാർത്ഥതയുടെ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ ഒരു വലിയ മാനവിക സന്ദേശമായി 'തണൽ' അപ്പോഴും തിളങ്ങിനിന്നു.

V C Ajayakumar

30/05/2026